บทที่ 39 แต่งงานกับเมิ่งซิน
เมิ่งม่อลี่กำลังจะพูด โทรศัพท์ของเมิ่งซินก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ฮัลโหล หานชวนเหรอ?”
“อืม ฉันได้รับของขวัญแล้ว ชอบมากจริง ๆ”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะยกกำไลหยกมรดกของคุณย่าให้ฉัน นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้รับมาเลย ขอบคุณนะ หานชวน!”
น้ำเสียงของเมิ่งซินหวานเลี่ยน แสร้งทำเป็นอ่อนหวาน
ในน้ำเสียงยังเจือความประจบเอาใจอยู่หนึ่งถึงสองส่วน
เมิ่งม่อลี่กลอกตาในใจไม่หยุด ต่อหน้าฮั่วหานชวน เมิ่งซินก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นคนละคน กลายเป็นภรรยาและแม่ที่ดีในพริบตา ทั้งอ่อนโยน เอาใจใส่ และเข้าอกเข้าใจผู้อื่น
ไม่เห็นจะเหมือนท่าทางหยิ่งยโสและปากคอเราะร้ายที่ใช้พูดกับเธอเมื่อครู่เลย
“คุณบอกว่าจะมากินมื้อเย็นเหรอ?”
เมิ่งซินแปลกใจเล็กน้อย
เมื่อก่อนเธอเป็นฝ่ายชวนฮั่วหานชวนมาทานข้าวที่บ้านเสมอ หากเธอไม่เอ่ยปาก ฮั่วหานชวนก็มักจะไม่มา
ฮั่วหานชวนยุ่งกับงานมากมาย เมิ่งซินจึงไม่กล้าเอ่ยปากขอมากนัก
เธอไม่คิดว่าตอนนี้ฮั่วหานชวนจะเป็นฝ่ายขอมาทานข้าวที่บ้านเอง
มุมปากของเมิ่งซินยกขึ้นไม่หยุด “แน่นอนว่ามีเวลา พ่อกับแม่ฉันอยากให้คุณมาจะแย่อยู่แล้ว”
“ดี งั้นคืนนี้ฉันรอคุณนะ อืม ๆ ทุกคนในบ้านจะอยู่กันครบ”
เมิ่งซินวางสาย “พ่อคะ แม่คะ หานชวนบอกว่าคืนนี้จะมากินข้าวที่บ้านค่ะ”
หลินลันดูดีใจอย่างเห็นได้ชัด “แม่ได้ยินแล้ว งั้นแม่จะกลับไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้ ให้แม่บ้านทำอาหารที่หานชวนชอบ”
เมิ่งซินพยักหน้า “ค่ะ ลำบากแม่แล้ว”