บทที่ 41 เมิ่งม่อลี่ เราหมั้นกันเถอะ
“จะใช้เวลาคิดนานแค่ไหนล่ะ” เมิ่งม่อลี่ไล่ถามต่อ
เธอสงสัยว่าฟู่เยี่ยนเซินบอกให้คิดดูก่อน แค่พูดปัดไปอย่างนั้น
เป็นอย่างที่คิด เธอได้ยินฟู่เยี่ยนเซินพูดขึ้นอีกครั้ง
“คุณลงจากตัวผมก่อน ผมถึงจะคิดได้”
“ได้” เมิ่งม่อลี่หัวเราะเบา ๆ แล้วก็ปล่อยฟู่เยี่ยนเซิน
พอชายหนุ่มยืนได้มั่นคงและจัดผ้าขนหนูที่พันตัวอยู่ ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที
“ผมไม่หมั้นกับคุณหรอก”
“เมื่อกี้ที่บอกว่าจะคิดดูก่อน ผมโกหกคุณ”
“ผมรู้ว่าคุณชอบผม เรื่องหมั้นปลอม ๆ อะไรนั่นก็เป็นแค่แผนที่คุณใช้ตามจีบผม ผมยังยืนยันคำเดิม อย่าเสียเวลากับผมเลย”
“ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีทางชอบคุณ ยิ่งไม่มีทางหมั้นกับคุณ”
“เลิกชอบผมเสีย เลิกยึดติดกับผม อย่าทำตัวเป็นยัยอันธพาลหื่นกามแบบนี้ มันไม่ดี”
เมิ่งม่อลี่ “……”
ทุกครั้งที่ฟู่เยี่ยนเซินพูด เมิ่งม่อลี่ก็รู้สึกว่าเสน่ห์ของเขาลดฮวบลงทันตา
หน้าตาก็ดีขนาดนี้ ทำไมพอพูดออกมาแล้วถึงชวนให้คนอยากต่อยนักนะ
เธอพุ่งเข้าใส่ฟู่เยี่ยนเซินตรง ๆ แล้วผลักเขาล้มลงบนโซฟาอีกครั้ง
เมิ่งม่อลี่บีบคางฟู่เยี่ยนเซิน “บางครั้งฉันก็อยากวางยาให้คุณเป็นใบ้จริง ๆ จะได้กลายเป็นคนใบ้ไปเลย”
“เพื่อให้ได้ผมมา คุณถึงกับคิดอะไรวิปริตแบบนี้เลยเหรอ”
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ยิ่งไม่มีทางหมั้นกับคุณ”
เมิ่งม่อลี่กำลังจะจูบฟู่เยี่ยนเซินแบบฝืนใจ ใช้วิธีอื่นบีบบังคับให้เขายอมแพ้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตูหมุน
เธอมองตามเสียงไป ก็เห็นคู่สามีภรรยาวัยกลางคนยืนอยู่ตรงประตู
ทั้งคู่มองท่าทางของพวกเขาในตอนนี้ด้วยสีหน้าตกตะลึงอ้าปากค้าง
ฟู่เยี่ยนเซินก็เห็นเช่นกัน สีหน้าพลันตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
“พ่อ แม่……”
“มาทำอะไรกันครับ”
พอได้ยินว่าเป็นพ่อแม่ของฟู่เยี่ยนเซิน เธอก็รีบลงจากตัวเขาทันที
ฟู่เยี่ยนเซินรีบลุกขึ้นนั่งบนโซฟา แล้วอธิบายว่า “พ่อครับ แม่ครับ ไม่ใช่อย่างที่เห็น อย่าเข้าใจผิดนะครับ……”
ฟู่เยี่ยนเซินยังพูดไม่ทันจบ มารดาตระกูลฟู่ก็ตรงเข้ามาหาเมิ่งม่อลี่ คว้ามือเธอไว้ทันที
แววตาของมารดาตระกูลฟู่เป็นประกายเสียจนเมิ่งม่อลี่อดถอยหลังไปสองก้าวไม่ได้