บทที่ 37 หลบอีก ฉันจูบคุณจริง ๆ นะ
“ตอนนี้เธออยู่ที่บ้านคุณหรือเปล่า?!”
ฟู่เยี่ยนเซินรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
ฮั่วหานชวนรู้ข่าวเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
“ตอบมา!”
ฟู่เยี่ยนเซินเผลอขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย
“ฮั่วหานชวน ฉันรู้ว่าคุณชอบเมิ่งซิน แต่พวกคุณก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน น้องสาวเธอตอนนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณแล้ว ไม่ต้องยุ่งขนาดนี้ก็ได้ไหม?”
ฟู่เยี่ยนเซินอดบ่นไม่ได้ “นี่เป็นสายที่เท่าไหร่ของคืนนี้แล้ว? ยังจะให้คนอื่นได้นอนกันไหม?”
“เธออยู่ที่บ้านคุณหรือเปล่า?”
ฮั่วหานชวนถามอย่างดื้อดึง
“ทำไมคุณถึงใส่ใจเรื่องนี้นัก?”
ในที่สุดฟู่เยี่ยนเซินก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
“ถ้าคุณไม่พูด ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้”
พูดจบฮั่วหานชวนก็หยิบกุญแจรถ เตรียมออกจากบ้านทันที
ฟู่เยี่ยนเซินกุมขมับ “ฮั่วหานชวน คุณเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า?”
“ดึกดื่นป่านนี้คุณไม่หลับ แต่คนอื่นเขาต้องนอน เธอไม่ได้อยู่บ้านฉัน”
ฟู่เยี่ยนเซินโกหกหน้าตาเฉย
“ฉันเป็นโรคหมกมุ่นเรื่องความสะอาด ที่บ้านยังไม่มีแม้แต่แม่บ้าน คุณเองยังเข้ามาไม่ได้ แล้วคิดว่าฉันจะให้เมิ่งม่อลี่เข้าบ้านหรือไง?”
กลัวว่าฮั่วหานชวนจะมาหาจริง ๆ ฟู่เยี่ยนเซินจึงพูดต่อ
“คืนนี้เธอมาหาฉันจริง แต่ฉันไล่เธอกลับไปแล้ว”
“คุณวางใจได้ ฉันไม่ชอบผู้หญิง ฉันเป็นเอเซ็กชวล ต่อให้เมิ่งม่อลี่แก้ผ้ายืนอยู่ตรงหน้า ฉันก็ไม่เหลียวมองเธอสักแวบ”
น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนเซินเป็นธรรมชาติจนฟังไม่ออกเลยว่าโกหก
ฮั่วหานชวนกำโทรศัพท์แน่น ฟู่เยี่ยนเซินเป็นโรคหมกมุ่นเรื่องความสะอาดจริง ๆ แถมยังเป็นหนักมาก
คนอย่างเขาแทบไม่มีทางให้เมิ่งม่อลี่เข้ามาพักด้วย
“เธอออกจากบ้านคุณแล้วไปไหน?”
ฟู่เยี่ยนเซินเดินไปยืนริมหน้าต่าง “ไม่รู้”
“คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน ฉันไม่คิดจะชายตามองด้วยซ้ำ วางสายเถอะ ฉันจะนอนแล้ว”
ฮั่วหานชวนถือโทรศัพท์นิ่งเงียบ
ฟู่เยี่ยนเซินดูไม่เหมือนคนที่จะชอบเมิ่งม่อลี่จริง ๆ