บทที่ 36 ริมฝีปากนุ่มจัง
ฮั่วหานชวนจากไปแล้ว เมิ่งม่อลี่ก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองลำบาก รีบนอนลงพักผ่อนทันที
แต่เพิ่งนอนได้ไม่นาน ก็เห็นว่าเมิ่งซินโทรมาอีกแล้ว
เมิ่งม่อลี่กดตัดสาย เมิ่งซินก็โทรมาใหม่
โทรตัดสาย โทรเข้า สลับกันอยู่เจ็ดแปดครั้ง ในที่สุดเมิ่งม่อลี่ก็ยอมรับสาย
เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมิ่งซินคิดจะทำอะไรกันแน่
“ม่อลี่ ในที่สุดเธอก็รับสายสักที ฉันกับพ่อแม่ร้อนใจแทบแย่”
“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันกับพ่อแม่เป็นห่วง จะไปรับเธอด้วยกัน”
เมิ่งม่อลี่หัวเราะ
เธอไม่คิดหรอกว่าพวกเมิ่งซินจะเป็นห่วงเธอถึงขนาดนั้น
เมิ่งซินคงเริ่มสงสัยเธอแล้วสินะ?
“จะมารับฉันทำไม?”
“ฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว ทำไมยังต้องมารับฉันอีก?”
“ปล่อยให้ฉันนอนหลับอย่างสงบสักคืนไม่ได้หรือไง?”
เมิ่งซินพูดต่อว่า “ถ้าไม่ให้ไปรับก็ได้ งั้นส่งพิกัดมา อย่างน้อยให้พวกเรารู้ว่าเธออยู่ที่ไหน จะได้สบายใจ”
“ม่อลี่ เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ กลับบ้านไม่เป็นเวลา แถมยังไปมั่วสุมกับผู้ชายข้างนอกคนเดียว พ่อแม่ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว พวกท่านก็อายุมากแล้ว เธอเห็นใจพวกท่านหน่อย แล้วก็เห็นใจพี่สาวด้วย”
“พี่สาวเป็นห่วงเธอจริง ๆ นะ”
เมิ่งซินพูดจบ ก็มีเสียงของพ่อตระกูลเมิ่งดังมาจากปลายสาย
“ฟังพี่สาวเธอเถอะ บอกให้พวกเรารู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะแจ้งตำรวจ”
“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าช่วงนี้แกไปมั่วสุมกับใครอยู่!”
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเมิ่งซินคงพูดเป่าหูคู่สามีภรรยาตระกูลเมิ่งอีกแล้ว
เมิ่งม่อลี่ดูออกแล้วว่าเมิ่งซินไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย คืนนี้เธอต้องรู้ที่อยู่ของเมิ่งม่อลี่ให้ได้