บทที่ 23 อยากนอนกับฮั่วหานชวนแล้ว
ฝางโรวไม่กล้าเงยหน้า ขาอ่อนจนแทบยืนไม่ไหว
แววตาของฮั่วหานชวนล้ำลึกยากหยั่งถึง ยามจ้องมองใครก็ทำให้คนรู้สึกราวกับว่าเขาจะลงมือแล่เนื้อเถือหนังกันทั้งเป็น
เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณฮั่วกับคุณเมิ่งจะปรากฏตัวขึ้น
ยิ่งไม่คิดว่าเมิ่งม่อลี่จะเป็นน้องสาวของคุณเมิ่ง
ถึงพวกเธอจะใช้นามสกุลเดียวกัน ฝางโรวก็ไม่เคยนึกถึงความเชื่อมโยงนี้เลย กระทั่งความสัมพันธ์แบบญาติก็ไม่เคยคิดมาก่อน
เพราะคนที่หัวหน้าสั่งให้เธอจัดการ จะมีภูมิหลังอะไรได้กันล่ะ?
ฝางโรวจึงกล้าทำอะไรอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้
ใครจะคิดว่าเมิ่งม่อลี่จะเป็นน้องสาวของคุณเมิ่ง
ใครจะไปคิดถึงกัน?
ตอนนี้ในใจฝางโรวมีแต่ความเสียใจ
เธอยังเสียใจที่เชื่อฟังหัวหน้ามากเกินไป ไม่ลองสืบข่าวของเมิ่งม่อลี่ให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยลงมือ
ฝางโรวยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ
เมิ่งม่อลี่มีฐานะเช่นนี้ แล้วหัวหน้าของเธอกล้าบอกเป็นนัยให้เธอจัดการเมิ่งม่อลี่ได้อย่างไร
“ถึงแผนงานของเธอจะทำได้ไม่ดี คุณก็ไม่ควรพุ่งเข้ามาด่าทอและทำร้ายคนอื่น ใครให้ความกล้าและอำนาจแบบนี้กับคุณ?”
เมิ่งซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สีหน้าเย็นชา ขณะตำหนิฝางโรว
เมิ่งซินรู้สึกว่าเรื่องวันนี้บังเอิญเกินไปหน่อย แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็ทำได้เพียงจัดการให้เรียบร้อย
ถึงจะไม่อยากออกหน้าให้เมิ่งม่อลี่ แต่ตอนนี้ก็ต้องแสร้งทำให้เห็น
ฝางโรวร้องไห้หนักกว่าเดิมทันที
“คุณเมิ่ง ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่ทำอีกค่ะ ฉันไม่รู้ฐานะของเธอ ถ้าฉันรู้ ต่อให้ต้องตายก็ไม่กล้าตีกลับแผนงานฉบับนี้หรอกค่ะ”
หัวคิ้วของฮั่วหานชวนขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบหนีบแมลงวันตายได้
แผนงาน?
พูดถึงเรื่องรองเพื่อเลี่ยงประเด็นหลักหรือไง?
ฮั่วหานชวนยื่นมือไปหยิบแผนงานขึ้นมา เปิดอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงสองรอบ
“แผนงานนี้มีปัญหาตรงไหน?”
จากนั้นก็ส่งแผนงานให้เมิ่งซิน “คุณลองดู”