บทที่ 24 ฉันแค่อยากให้พวกคุณรักฉันบ้าง
เมิ่งซิน “...”
เมิ่งม่อลี่นังตัวดี
ตอนถูกฝางโรวชี้หน้าด่าเมื่อครู่ ยังไม่กล้าส่งเสียงสักคำ
แต่พอพูดกับพี่สาวอย่างเธอ กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นอีกคน
เดี๋ยวนี้ไม่ขี้ขลาดแล้ว ไม่ยอมให้ใครตบตีหรือด่าทอแล้ว
อยากพูดอะไรก็พูด กล้าขัดขาเธอไปเสียทุกเรื่อง
เธออยากให้หลี่ชิวอยู่ต่อ เมิ่งม่อลี่ก็พูดว่าหลี่ชิวไม่ได้เรื่อง
เมิ่งม่อลี่นี่ชอบถูกทำร้ายจริง ๆ หรือไง
หรือว่านังตัวดีนี่จงใจจะเป็นปรปักษ์กับเธอ
“หานชวน...” เมิ่งซินหันไปมองฮั่วหานชวน
หวังให้ฮั่วหานชวนออกหน้าช่วยพูดให้เธอสักสองสามคำ หรือไม่ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมเมิ่งม่อลี่
“ไล่ออกให้หมด”
ฮั่วหานชวนเอ่ยเสียงเรียบ
“คนแบบนี้อยู่ในบริษัทเมิ่งต่อไป สักวันก็มีแต่จะฉุดรั้งคุณ”
สีหน้าเมิ่งซินแข็งค้างไปเล็กน้อย
แต่เมื่อฮั่วหานชวนพูดถึงขนาดนี้ เมิ่งซินก็ทำได้เพียงพยักหน้า “ค่ะ”
เธอไม่เคยขัดใจฮั่วหานชวนอยู่แล้ว
ตระกูลเมิ่งกับตระกูลฮั่วมีสถานะต่างกัน
หลายปีมานี้ ธุรกิจของตระกูลเมิ่งดำเนินไปอย่างราบรื่นได้ก็เพราะอาศัยตระกูลฮั่ว
ส่วนเธอก็อาศัยสถานะคู่หมั้นของฮั่วหานชวนออกสังคม ถึงได้มีคนมากมายคอยประจบเอาใจ
เมิ่งซินหันไปมองหลี่ชิวกับอีกสองคน น้ำเสียงเย็นชา “พวกคุณสามคนเก็บของแล้วออกจากบริษัทเมิ่งไปได้แล้ว”
“คุณเมิ่ง!”
หลี่ชิวร้อนใจขึ้นมา รีบเปิดปากอธิบาย
“เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ ถ้าฉันรู้มาก่อน ยังไงก็ไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่นอน”
“ช่วงนี้ฉันยุ่งอยู่กับโครงการที่ตงเฉิงมาตลอด คุณก็รู้นี่คะ หลายวันมานี้ฉันอดหลับอดนอนติดกันหลายคืน ใจจดจ่ออยู่กับโครงการทั้งหมด เรื่องข้างล่างฉันไม่มีเวลามาดูแลจริง ๆ ค่ะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ!”
“คุณเมิ่ง ขอร้องล่ะค่ะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะ ฉันได้รับทุนจากบริษัทเมิ่ง ทั้งยังได้รับการอบรมสั่งสอนจากบริษัทเมิ่งมาตั้งแต่ต้น ฉันอยากอยู่ที่บริษัทเมิ่งเพื่อทำงานให้บริษัทค่ะ”