บทที่ 44 ผมเป็นแฟนของม่อลี่ ฟู่เยี่ยนเซิน
พอเมิ่งม่อลี่พูดจบ ป้าใหญ่ก็หัวเราะขึ้นมา
“ม่อลี่ นิสัยชอบโกหกของเธอนี่ หลายปีมานี้ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดนะ”
“ตอนเด็กทำแจกันโบราณแตก ก็ใส่ร้ายว่าพี่สาวเป็นคนทำ พอโตขึ้นมาก็ชอบโกหกว่าคนอื่นรังแก กลั่นแกล้งเธอ”
“ตอนนี้กลัวจะสู้พี่สาวไม่ได้ ก็เลยโกหกว่าแฟนเป็นคนของตระกูลฟู่”
ความดูแคลนบนใบหน้าป้าใหญ่แทบจะล้นออกมา
“เขามีสถานะอะไร แล้วเธอมีสถานะอะไร?”
“เมื่อไหร่เธอจะเลิกทำตัวน่าขำเสียที”
เมิ่งม่อลี่เดินตรงเข้าไปหาป้าใหญ่ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ป้าใหญ่พูดอีกครั้งสิ ใครน่าขำ?”
ป้าใหญ่แค่นเสียงเย็นชา “ยังไง? ฉันพูดถึงเธอไม่ได้หรือไง ฉันเป็นผู้ใหญ่ พูดเธอสักสองคำไม่ได้เลยหรือ แล้วนี่มันน้ำเสียงอะไรกัน?”
“ยิ่งโตยิ่งไม่น่ารัก เทียบกับพี่สาวไม่ได้เลยจริง ๆ พ่อแม่เดียวกันแท้ ๆ ทำไมเธอถึงได้แย่ขนาดนี้!”
“เธอยังเป็นลูกหลานตระกูลเมิ่งอยู่หรือเปล่า?”
เมิ่งม่อลี่ตบฉาดเข้าให้ทันที
ตบครั้งนี้เมิ่งม่อลี่ไม่ไว้หน้า ใช้แรงเต็มที่
ภายในวิลล่าหลังใหญ่ของตระกูลเมิ่งมีเสียงสะท้อนของฝ่ามือดังก้อง
ทุกคนตะลึงกับฝ่ามือของเมิ่งม่อลี่ หลายคนถึงกับสูดลมหายใจเย็น ๆ
ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนเมิ่งม่อลี่เป็นคนอ่อนโยนเหมือนลูกแกะมาโดยตลอด
ไม่ว่าพวกเขาจะอบรมสั่งสอนหรือจงใจพูดจาเหน็บแนมทำให้เธออับอายแค่ไหน เธอก็ทำได้เพียงแอบเช็ดน้ำตาและรับฟังเงียบ ๆ
ไม่เคยกล้าเถียงกลับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลงไม้ลงมือ
“เธอกล้าตบฉันได้ยังไง?”
ป้าใหญ่กุมแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ โกรธจนเส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปน ท่าทางเหมือนจะลงมือทำร้ายคน
เมิ่งม่อลี่คว้าข้อมือเธอไว้ทันที จากนั้นก็กระชากผมแล้วตบซ้ำอีกหลายฉาด
“ตบแล้วจะทำไม? มีอะไรที่ฉันไม่กล้าตบ?”
“นังแก่สารเลว คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
“ก็แค่หมาต่ำช้าที่เห็นแก่ผลประโยชน์ จะพูดให้ดีหน่อยก็เรียกเธอว่าป้าใหญ่ แต่พูดตรง ๆ เธอก็คือหมาตัวหนึ่งของเมิ่งซิน”