บทที่ 10 พี่ชายเขย ช่วยฉันด้วย
จากนั้นเมิ่งม่อลี่ก็ไม่ได้ส่งข้อความอีก เพราะสถานที่ที่เธอกับฮั่วหานชวนจะลงมือคืนนี้ถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว
ต่อไปก็ถึงเวลาจัดการโจวยวน
เมิ่งม่อลี่นั่งอยู่ข้างโจวยวน ฟังเขาคุยโว แสร้งทำตัวไร้เดียงสาและชื่นชมเขา
คอยเอ่ยชมโจวยวนเป็นระยะ ไม่นานเขาก็ถูกเอาอกเอาใจจนยิ้มหน้าบาน ดื่มเหล้าต่อกันแก้วแล้วแก้วเล่า
เห็นว่าได้เวลาเหมาะสมแล้ว เมิ่งม่อลี่ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องส่วนตัว
ก่อนออกจากห้องส่วนตัว เธอยังจงใจเหลียวกลับไปมองโจวยวนอย่างไม่ใส่ใจ
ผู้ชายมั่นหน้าอย่างโจวยวนซึ่งเป็นขยะมนุษย์แบบนี้ ย่อมคิดว่าเธอมีใจให้เขาแน่นอน
เป็นอย่างที่คิด หลังเมิ่งม่อลี่ลุกออกไปได้ไม่นาน โจวยวนก็เดินตามออกมา
เมิ่งม่อลี่แอบยกมุมปากยิ้มอย่างไร้พิรุธ
คืนนี้ปลาติดเบ็ดแล้ว
เมิ่งม่อลี่สวมรองเท้าส้นสูง เดินตรงไปยังห้องน้ำหญิง
โจวยวนก็เดินตามไปที่ห้องน้ำ
เมิ่งม่อลี่เหลือบมองด้านบนของห้องน้ำ ไม่มีกล้องวงจรปิด
“พี่โจวยวนคะ”
เมิ่งม่อลี่ยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ เติมเครื่องสำอางพลางทาลิปสติกไปด้วย ก่อนจะเรียกโจวยวนที่แสร้งทำเป็นจะไปห้องน้ำชาย
โจวยวนหยุดฝีเท้า ในใจลิงโลด
เขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองเดาไม่ผิด ผู้หญิงสารเลวนี่กำลังยั่วยวนเขาเมื่อครู่นี้จริง ๆ
เดิมทีเขายังคิดว่าต้องออกแรงอยู่พักใหญ่กว่าจะหลอกเธอขึ้นเตียงได้ แล้วค่อยถ่ายรูปไว้ข่มขู่เธอ
ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงสารเลวนี่จะร่านขนาดนี้
“ม่อลี่”
โจวยวนเดินไปหาเมิ่งม่อลี่ ยื่นมือไปแตะแก้มเธออย่างหยั่งเชิง
เมิ่งม่อลี่จงใจไม่หลบ
โจวยวนยิ้ม คราวนี้เขามั่นใจเต็มร้อยแล้ว
เขาจึงได้ใจขึ้นมา ยื่นมือไปโอบเอวเมิ่งม่อลี่
เมิ่งม่อลี่เอนกายพิงเขาตามแรง พร้อมเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า
“พี่โจวยวนคะ ฉันเวียนหัวนิดหน่อย พาฉันไปที่ห้องได้ไหมคะ”
“โอบฉันเดินไปด้วยนะคะ โอบแน่น ๆ อย่าให้ฉันล้มล่ะ”
ลูกกระเดือกของโจวยวนขยับขึ้นลง ผู้หญิงยั่วสวาทคนนี้ช่างยั่วเย้าจริง ๆ
“ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว”
ทันทีที่ออกจากห้องน้ำ เมิ่งม่อลี่ก็เหลือบมองกล้องวงจรปิดที่ทางเดิน เพื่อให้แน่ใจว่ามันถ่ายภาพพวกเขาได้