บทที่ 9 เปิดห้อง
“ซินซิน”
พ่อตระกูลเมิ่งหันไปมองเมิ่งซิน
“ค่ะ พ่อ”
“คืนนี้พวกเธอมีงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเธอไม่ใช่เหรอ พาน้องสาวไปด้วย จะได้ออกไปผ่อนคลายบ้าง”
หลินลันเอ่ยกำชับด้วย
“ถ้าเจอผู้ชายที่เหมาะสม อายุไล่เลี่ยกัน ก็แนะนำให้น้องสาวรู้จักบ้าง เธอไม่ค่อยได้พบปะผู้คน ในฐานะพี่สาวก็พาเธอออกไปบ้าง ใส่ใจดูแลเธอหน่อย”
“ได้ค่ะ”
เมื่อก่อนพ่อแม่ไม่เคยกำชับเธอแบบนี้ ยิ่งไม่เคยให้เธอพาเมิ่งม่อลี่ออกไปข้างนอก
เพราะพวกเขาต่างก็รังเกียจว่าเมิ่งม่อลี่ออกงานไม่ได้
วันนี้เมิ่งม่อลี่แค่เล่นละครว่าจะฆ่าตัวตาย พ่อแม่ก็เปลี่ยนท่าทีไปหมด
อย่างไรก็เป็นลูกแท้ ๆ ของพวกเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งซินรู้สึกถึงวิกฤตในใจ
————
ในงานเลี้ยงมื้อค่ำ เมิ่งม่อลี่ตั้งใจแต่งตัวเสียสวยสะพรั่ง
พอเธอลงมาข้างล่าง เมิ่งซินก็เผยรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาอีกครั้ง
“ม่อลี่แต่งตัวแบบนี้แล้วสวยจริง ๆ”
เมิ่งซินเอ่ยชมทั้งที่ฝืนใจ
หลินลันพยักหน้าเห็นด้วย
“ก่อนหน้านี้เธอชอบก้มหน้า ไม่กล้าพบใคร แต่ตอนนี้เชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่ง ออกไปข้างนอกก็เป็นสาวสวยคนหนึ่ง แถมยังสวยกว่าลูกอีก”
“ม่อลี่ ต่อไปก็แต่งตัวแบบนี้นะ อย่ากลับไปแต่งเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ”
คำพูดของหลินลันเหมือนทิ่มแทงเมิ่งซิน
เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองสวยสู้เมิ่งม่อลี่ไม่ได้ แต่ก่อนเมิ่งม่อลี่ขี้กลัวขี้ขลาด ดูไม่สง่างามเอาเสียเลย
ดังนั้นเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เมิ่งม่อลี่จึงถูกข่มโดยธรรมชาติ
แต่ตอนนี้...
เมิ่งซินข่มความริษยาในใจไว้ “ค่ะแม่ พวกหนูไปก่อนนะคะ เดี๋ยวจะสาย”