บทที่ 32 อย่าส่งเสียง
ต้องรีบบอกคุณฮั่วให้ได้แล้ว
วินาทีถัดมา นิ้วที่กำลังพิมพ์ข้อความก็ชะงัก
เธอไม่ใช่เกลียดคนที่นอกใจที่สุดหรอกหรือ
คุณหนูที่สองแห่งตระกูลเมิ่งรู้ทั้งรู้ว่าคุณฮั่วเป็นคู่หมั้นของเมิ่งซิน แต่กลับไปพัวพันกับเขา
ส่วนคุณฮั่วก็มีคู่หมั้นอยู่แท้ ๆ แต่ยังทรยศคู่หมั้น
นี่ไม่ใช่คนประเภทที่เธอควรดูแคลนที่สุดหรอกหรือ
การแสร้งทำเป็นไม่เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การส่งข่าวไปบอกเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นั่นเท่ากับเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
เธอจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดได้อย่างไร
แต่เมื่อนึกถึงเมิ่งม่อลี่ที่เธอเห็นก่อนหน้านี้
นึกถึงคนที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความหม่นหมอง ซึ่งตอนนี้ในที่สุดก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งอย่างยากลำบาก
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังฉุดรั้งเธอไว้
สุดท้ายเธอก็ยังฝืนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเอง ส่งข่าวว่าเมิ่งซินกำลังมาไปให้
……
“เป็นอะไร?”
มือที่กำลังลูบท้องหยุดลง เมิ่งม่อลี่เงยหน้ามองเขา
“พี่สาวคุณมาแล้ว”
เสียงของฮั่วหานชวนแหบพร่า สีหน้าซับซ้อน
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเปลี่ยนไปในทันที
หากเมื่อครู่ยังพอมีบรรยากาศอบอุ่นอ่อนหวานอยู่บ้าง ตอนนี้ก็ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริงทันที
ฮั่วหานชวนเลื่อนมือออกจากท้องของเมิ่งม่อลี่อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากข้างเตียง
เมิ่งม่อลี่ยิ้ม “รู้สึกผิดอีกแล้วหรือ รีบร้อนจะตัดขาดกับฉันงั้นสิ?”
ฮั่วหานชวนไม่พูด ถือว่ายอมรับกลาย ๆ
ในใจของเขาปั่นป่วนไปหมด
สิ่งที่มีมากกว่าความรู้สึกอื่นคือความรู้สึกผิดต่อเมิ่งซิน และความรังเกียจตัวเองอย่างยิ่ง
คืนนี้เขาบ้าคลั่งจริง ๆ
เขาลืมเมิ่งซินไปอย่างสิ้นเชิง ลืมความรับผิดชอบที่มีต่อเธอ ลืมคำหมั้นของพวกเขา
เขาจมดิ่งอยู่ในกามารมณ์ ถูกความปรารถนาครอบงำ แม้แต่เมื่อครู่ก็ยังเพลิดเพลินกับการอยู่กับเมิ่งม่อลี่
ลืมฐานะของตัวเอง ลืมฐานะของเมิ่งม่อลี่
พวกเขาไม่ใช่คนรักกัน
เมิ่งม่อลี่ก็ไม่ใช่คู่หมั้นของเขา
พวกเขาเป็นคู่ชู้สาว
ก่อนหน้านี้เขามีสติอยู่เสมอ แต่คืนนี้กลับเลอะเลือนไป
ฮั่วหานชวนมองเมิ่งม่อลี่ แววตาซับซ้อน