บทที่ 33 คนที่ผมชอบมีแค่คุณ
ถ้าคุณเมิ่งมาเห็นเข้า เรื่องคงยุ่งยากแน่
ผู้ช่วยอู๋ไม่กล้าคิดถึงภาพนั้นเลย
คนหนึ่งเป็นคู่หมั้น อีกคนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง...
ถึงตอนนั้นคงจบไม่สวยแน่
ยังเป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ของทั้งสองตระกูลอีกด้วย
ถ้าเรื่องแพร่ออกไป พาดหัวข่าวสังคมคงติดอยู่นานสิบวันครึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำ ราคาหุ้นบริษัทก็คงสั่นคลอนตามไปด้วย
แค่คิดก็รู้สึกเหมือนหนังศีรษะจะแตกแล้ว
ความสัมพันธ์นี้เหมือนกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ชัด ๆ
พลาดนิดเดียวก็ระเบิด และเมื่อระเบิดขึ้นมาก็กลายเป็นคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
“อยู่เฉย ๆ ห้ามส่งเสียง!”
ฮั่วหานชวนเตือนเมิ่งม่อลี่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา พูดจบก็ยังไม่วางใจ ตอนออกไปจึงล็อกประตูห้องพักแขกไว้อีกชั้น
ในห้องนอนใหญ่ยังมีร่องรอยหลังจากทั้งสองคนอยู่ด้วยกันหลงเหลืออยู่ ฮั่วหานชวนจึงล็อกห้องนอนใหญ่ไว้ด้วย
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงค่อยไปเปิดประตู
“หานชวน”
ทันทีที่เห็นเมิ่งซิน ฮั่วหานชวนก็กำมือแน่น ความรู้สึกผิดแทบจะกลืนกินเขาทั้งเป็น
ตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปี เกือบสามสิบปี ฮั่วหานชวนคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่เคยทำผิดต่อใคร
ยกเว้นเมิ่งซิน
เธอเป็นคู่หมั้นของเขา เป็นภรรยาในอนาคตของเขา
แต่เขากลับแอบมีความสัมพันธ์กับคนอื่นลับหลังเธอ
แถมคนคนนั้นยังมีสถานะพิเศษอีกด้วย
ฮั่วหานชวนไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าเมิ่งซินรู้เรื่องระหว่างเขากับเมิ่งม่อลี่ เธอจะเป็นอย่างไร
“เมิ่งซิน...” เสียงของฮั่วหานชวนฟังดูอึดอัด “คุณมาที่นี่ได้ยังไง”
หัวใจของเมิ่งซินจมวูบ
สุดท้ายเมิ่งซินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
“วันนี้ผู้ช่วยของฉันจะไปโรงพยาบาลเพื่ออยู่เป็นเพื่อนม่อลี่...”
เมิ่งซินเงยหน้ามองฮั่วหานชวน “แต่กลับบังเอิญเห็นคุณซื้อยาคุมกำเนิดชนิดรับประทานสำหรับผู้ชายที่โรงพยาบาล...”