บทที่ 8 ปล่อยมือ
“เมิ่งม่อลี่! ลงมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงของพ่อตระกูลเมิ่งสั่นอย่างรุนแรง
เด็กเหลือขอ!
ทำไมถึงเลี้ยงเด็กเหลือขอแบบนี้ออกมาได้!
แม้ในใจจะโกรธมาก แต่เมิ่งจื้อหยวนก็ไม่กล้าพูดอะไรยั่วโมโหเมิ่งม่อลี่อีก
ถึงขั้นเริ่มเสียใจขึ้นมา เสียใจว่าทำไมวันนี้ถึงพูดคำพูดเหล่านั้นออกไป
เดิมทีครอบครัวกำลังกินข้าวกันดี ๆ ลูกสาวคนโตก็กำลังฉลองวันเกิด ลูกเขยในอนาคตก็มาถึงแล้ว
ทั้งครอบครัวกำลังมีความสุขกันดี ๆ แต่เขากลับอดใจไม่ไหว ดุเมิ่งม่อลี่เสียได้
ก่อนหน้านี้เขาก็ดุเธอแบบนี้มาตลอดแท้ ๆ แต่วันนี้ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
“แค่ลูกยอมลงมา พ่อก็รับปากทุกอย่าง”
ในที่สุดเมิ่งจื้อหยวนก็ยอมอ่อนข้อ
สัญชาตญาณบอกเขาว่าสภาพของเมิ่งม่อลี่ไม่ปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดที่เธอเพิ่งบอกว่าเคยพยายามฆ่าตัวตายมาก่อน ยิ่งทำให้เมิ่งจื้อหยวนตกใจ
“ลูกอยากได้หุ้น พ่อกับแม่ก็ให้ รีบลงมาเร็ว ข้างบนนั่นอันตราย!”
เมิ่งซินกับฮั่วหานชวนวิ่งขึ้นบันไดไปถึงชั้นดาดฟ้า
เมิ่งซินก้มตัวหอบหายใจ กว่าจะขึ้นมาถึงได้อย่างยากลำบาก ก็ได้ยินคำพูดของพ่อตระกูลเมิ่งพอดี
สีหน้าแทบเก็บอาการไม่อยู่
เมิ่งซินรู้มาตลอดว่าเมิ่งม่อลี่เป็นโรคซึมเศร้า เธอเคยเห็นบันทึกประจำวันของเมิ่งม่อลี่ด้วย จึงรู้ว่าอีกฝ่ายอยากฆ่าตัวตาย
แต่ช่วงนี้เมิ่งม่อลี่เปลี่ยนไปมาก
สัญชาตญาณของเมิ่งซินบอกว่าเมิ่งม่อลี่ไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายจริง ๆ
ถ้าอยากตายจริง ๆ ก็คงตายไปนานแล้ว ทำไมต้องรอจนถึงวันนี้ ทำไมต้องมาเล่นละครเอาตอนที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า โดยเฉพาะต่อหน้าฮั่วหานชวนด้วย
พอคิดว่าฮั่วหานชวนเห็นเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ เมิ่งซินก็เดือดดาลในใจ
“ม่อลี่ รีบลงมาเร็ว”
“ทำแบบนี้พ่อแม่จะเสียใจแค่ไหน ลูกทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อพ่อแม่หรือไง? ทำไมถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้?”
ฮั่วหานชวนขมวดคิ้ว เขาจับมือเมิ่งซินไว้ “เมิ่งซิน ตอนนี้อย่าพูดอะไรแบบนี้ไปยั่วโมโหเธอเลย”
เสียงของฮั่วหานชวนทำให้เมิ่งซินได้สติขึ้นมาทันที