บทที่ 7 ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว จะไปตายเดี๋ยวนี้!
“ก็จริงนะพี่หานชวน เป็นอะไรไปคะ? อย่าบอกนะว่าป่วยเป็นโรคอะไร ถ้าป่วยก็ต้องไปโรงพยาบาลตรวจนะคะ ห้ามมัวแต่ปิดบังอาการเด็ดขาด”
เมิ่งม่อลี่แสร้งทำเป็นกังวล แต่ปลายเท้ากลับยิ่งขยับอย่างไม่สำรวม
ฮั่วหานชวนไม่คิดเลยว่าเมิ่งม่อลี่จะกล้าถึงขนาดนี้
ในสถานการณ์แบบนี้ พ่อตระกูลเมิ่งกับแม่ตระกูลเมิ่งก็นั่งอยู่ด้วย เธอยังกล้ายั่วยวนเขา
สีหน้าฮั่วหานชวนเย็นชา แววตาที่มองเมิ่งม่อลี่คมกริบราวกับมีด แฝงคำเตือนไว้ “ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง!”
เมิ่งม่อลี่ทำราวกับไม่เห็นแววอันตรายและคำเตือนในสายตาฮั่วหานชวน ยังคงยื่นเท้าไปยั่วยวนเขาต่อ
เมื่อเห็นฮั่วหานชวนเริ่มโมโหอย่างเห็นได้ชัด พ่อตระกูลเมิ่งก็รีบตำหนิทันที “รีบขอโทษพี่ชายเขยของแก! ดูสิว่าพูดอะไรออกมา!”
เมิ่งซินมองเมิ่งม่อลี่ด้วยสีหน้าตำหนิเช่นกัน “ม่อลี่ อย่าแช่งพี่ชายเขยสิ”
เมิ่งม่อลี่ยังคงยื่นเท้าขึ้นไปเรื่อย ๆ
แต่สีหน้ากลับว่าง่ายเสียเหลือเกิน เธอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา แล้วเอ่ยขอโทษเสียงอ่อน
“พี่หานชวน ม่อลี่ขอโทษนะคะ”
“ม่อลี่ไม่ควรพูดว่าพี่ป่วย แล้วก็ไม่ควร... เอาเป็นว่าทั้งหมดเป็นความผิดของม่อลี่ พี่ให้อภัยม่อลี่ได้ไหมคะ?”
ฮั่วหานชวนลุกพรวดขึ้นยืน “ผมไปห้องน้ำก่อน”
ถ้ายังนั่งอยู่ตรงข้ามเมิ่งม่อลี่ต่อไป เขาคงควบคุมตัวเองไม่อยู่แน่
ถ้าเมิ่งซินสังเกตเห็นเข้า...
“ซินซิน รีบไปดูหานชวนเร็ว”
เมิ่งซินพยักหน้ารัว ๆ ตั้งแต่ฮั่วหานชวนลุกขึ้น เธอก็ลุกตามไปแล้ว
“คงเป็นโรคกระเพาะของหานชวนกำเริบค่ะ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ซินจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขา”
ทันทีที่ฮั่วหานชวนกับเมิ่งซินเดินออกไป สีหน้าของพ่อตระกูลเมิ่งก็หม่นลงทันที
เขากำลังจะตำหนิเมิ่งม่อลี่ หลินลันผู้เป็นภรรยาก็ดึงเขาไว้ “หานชวนยังอยู่ รอให้หานชวนไปก่อนแล้วค่อยพูด อย่าให้หานชวนเห็นเป็นเรื่องน่าขันเลยค่ะ”