บทที่ 56 ฟู่เยี่ยนเซินกับเมิ่งม่อลี่งั้นหรือ เป็นไปไม่ได้
“ไม่คัดค้านหรอก จะคัดค้านไปทำไม ตอนนี้ก็ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ไม่เหมือนสมัยโบราณที่ต้องคำนึงถึงความเหมาะสมของฐานะ หรือการแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดให้สักหน่อย”
“รอเดี๋ยวนะ”
ทางฟู่เยี่ยนเซินเริ่มมีเสียงรบกวน
รอไปเกือบครึ่งนาที ฟู่เยี่ยนเซินถึงได้พูดขึ้นอีกครั้ง “เจอกันตอนเย็นแล้วค่อยคุยกันเถอะ ทางนี้มีคนไข้มาแล้ว ไม่มีเวลาคุยกับคุณแล้ว”
“ได้”
หลังวางสาย ฮั่วหานชวนก็ยืนครุ่นคิด
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่พอลองนึกทบทวนคำพูดของฟู่เยี่ยนเซินในตอนนั้น รวมถึงบทสนทนาอีกหลายครั้งหลังจากนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ
คงเป็นเขาที่คิดมากไปเอง
ต่อให้คิดในแง่ร้ายที่สุด แม้เขาจะเข้าใจรสนิยมทางเพศของฟู่เยี่ยนเซินผิด แม้ฟู่เยี่ยนเซินจะไม่ใช่เกย์ เขากับเมิ่งม่อลี่ก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี
ฟู่เยี่ยนเซินเป็นคนรักความสะอาดและหลงตัวเอง คงไม่ชายตามองผู้หญิงคนไหนหรอก
ฮั่วหานชวนวางโทรศัพท์ลง ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปในบริษัท เขาออกไปทำงานต่างจังหวัดหลายวัน งานที่กองพะเนินอยู่ในบริษัทจึงมีไม่น้อย ส่วนแฟนของฟู่เยี่ยนเซิน ค่ำนี้ก็จะได้เห็นแล้ว
————
“คุณเมิ่ง ขอร้องละค่ะ ช่วยแม่ของฉันด้วย”
หลังจากขอให้เมิ่งม่อลี่กับทางตระกูลฟู่ยอมยกโทษให้ไม่สำเร็จ หลี่ชิวก็ทำได้เพียงตามตื๊อเมิ่งซินต่อ
เมิ่งซินข่มความรำคาญในใจไว้
“ฉันส่งคนไปเชิญหมอจากต่างประเทศแล้ว วางใจเถอะ อีกไม่นานก็น่าจะได้คำตอบ”
หลี่ชิวทำงานพลาด ทำให้แผนใส่ร้ายเมิ่งม่อลี่ต่อหน้าพ่อแม่ของฟู่เยี่ยนเซินล้มเหลว มิหนำซ้ำตัวเธอยังพลอยเปื้อนมลทินไปด้วย
ตอนนี้ทางตระกูลฟู่ไม่พอใจเธอ พ่อแม่ของเธอก็เช่นกัน
เธอยังกังวลว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูฮั่วหานชวนกับคนในตระกูลฮั่ว เพราะตระกูลฟู่กับตระกูลฮั่วเป็นครอบครัวที่คบหากันมาหลายชั่วอายุคน ความสัมพันธ์ดีมาก
ตอนนี้เธอทำได้เพียงยืนกรานว่าเรื่องวันนั้นไม่ได้ตั้งใจ
ขณะเดียวกันก็ต้องคอยประคองหลี่ชิวไว้ ไม่ให้พูดเรื่องที่ไม่ควรพูด
ก่อนหน้านี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดตอนแม่ของหลี่ชิวเข้าโรงพยาบาลก็เป็นเธอที่จ่าย คนที่อยู่รอบตัวแม่ของหลี่ชิวก็ล้วนเป็นคนของเธอ