บทที่ 57 พี่ฮั่ว นี่แฟนผม เมิ่งม่อลี่
เมิ่งซินกำมือแน่นจนแทบจิกฝ่ามือ
เธอแทบจะจินตนาการได้เลยว่า ถึงตอนนั้นเธอคงรักษาสถานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเมิ่งเอาไว้ไม่ได้แน่
ไม่แน่ว่าสามีภรรยาเมิ่งจื้อหยวนอาจทำได้ทุกอย่าง
เมิ่งซินแทบจะจิกมือจนเป็นรอยเลือด
ไม่ ไม่ใช่ ไม่มีทาง หลินม่อตายไปแล้ว หลี่ชิวก็ตายไปแล้ว เรื่องในอดีตไม่มีใครรู้แล้ว
บนโลกนี้ นอกจากเธอ ก็ไม่มีใครรู้ชาติกำเนิดของหลินม่ออีก
เพราะฉะนั้นไม่มีทาง เธอจะไม่ถูกเปิดโปง
เธอต้องปิดบังความลับนี้ไปได้ตลอดชีวิต
ต้องทำได้แน่
เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเมิ่ง
“พ่อคะแม่คะ ลูกผิดไปแล้ว ลูกสำนึกผิดจริง ๆ”
เมิ่งซินคุกเข่าอยู่บนพื้น คว้าขาพ่อแม่ไว้ “ต่อไปลูกจะไม่ทำอีกแล้ว”
เมิ่งซินร้องไห้อย่างหนัก ใบหน้าเปื้อนน้ำตาไปหมด
เมิ่งจื้อหยวนถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนก้มลงประคองเธอขึ้นมาด้วยตัวเอง
“เรื่องของหลินม่อกับหลี่ชิวเกิดขึ้นไปแล้ว เรื่องที่ผ่านมาก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ”
มาถึงตอนนี้แล้ว ในฐานะพ่อแม่ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับ
“แต่ซินซิน ลูกห้ามลงมือกับน้องสาวอีกเด็ดขาด”
เมิ่งจื้อหยวนพูดประโยคนี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเตือน
“หลี่ชิวบอกพ่อแล้วว่าอาการซึมเศร้าของม่อลี่เกี่ยวข้องกับลูก”
“พ่อ...”
เมิ่งซินขยับริมฝีปาก พยายามจะอธิบาย
แต่เมิ่งจื้อหยวนยกมือห้ามทันที
“ลูกไม่ต้องพูดแล้ว ในใจของลูกกับพ่อมีตาชั่งอยู่ เรื่องที่เกิดขึ้นก็เกิดขึ้นไปแล้ว จะไปเอาเรื่องต่อก็ไม่มีประโยชน์ พ่อทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้”