บทที่ 6 อย่าลืมทายา
ฮั่วหานชวนปิดกระจกรถ ใบหน้าดำคล้ำราวกับหมึก
คืนวันเกิดของคู่หมั้นเขาแท้ ๆ แต่เขากลับต้องปิดบังคู่หมั้น ไปนอนกับเมิ่งม่อลี่
————
“ม่อม่อ เจ็บไหม”
หลินโจวมองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด
เมิ่งม่อลี่เป็นครั้งแรก อีกทั้งส่วนสูงและรูปร่างของเธอกับฮั่วหานชวนก็ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด จะบอกว่าไม่ทรมานก็คงเป็นเรื่องโกหก
เมิ่งม่อลี่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วปลอบหลินโจวด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรหรอก ความเจ็บแค่นี้ไม่ใช่เรื่องอะไรสำหรับฉัน”
ตอนถูกเมิ่งซินโยนลงมาจากดาดฟ้าจนตาย ตอนที่ต้องมองคนในครอบครัวตายต่อหน้าต่อตา นั่นต่างหากที่เรียกว่าเจ็บ
เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่แทบทำให้หายใจไม่ออก ความทรมานแค่นี้จากการนอนกับฮั่วหานชวนช่างเล็กน้อยเหลือเกิน
“ม่อม่อ ถ้าคุณยายมีวิญญาณอยู่บนสวรรค์ ฉันคิดว่าเมื่อเทียบกับการแก้แค้นแล้ว คุณยายคงอยากเห็นเธอมีชีวิตอย่างปลอดภัยและมีความสุขมากกว่า”
เมิ่งม่อลี่ก้มหน้าเงียบไป ครู่ใหญ่จึงเงยหน้ามองหลินโจว
“พี่ ฉันรู้ทุกอย่าง ฉันรู้ว่าคุณยายไม่อยากให้ฉันเป็นแบบนี้”
“แต่ใจฉันทำไม่ได้ ถ้าไม่ทำให้เมิ่งซินตาย ไม่แก้แค้น ฉันก็คงไม่มีทางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปได้ทั้งชีวิต”
หลินโจวกับเธอต่างก็เป็นเด็กทารกถูกทอดทิ้งที่คุณยายเก็บมาเลี้ยง
คุณยายบอกว่า เพราะเก็บพวกเธอได้ในวันสุดสัปดาห์ คนหนึ่งจึงชื่อหลินโจว อีกคนชื่อหลินม่อ
หลินโจวเป็นพี่สาว ส่วนเธอเป็นน้องสาว
ตอนที่เธอถูกเมิ่งซินรังแก หลินโจวกำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ต่างเมือง
ถึงอย่างนั้น เมิ่งซินก็ยังไม่เว้นแม้แต่หลินโจว
แต่หลินโจวโชคดี รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด
เพียงแต่ใบหน้าเสียโฉม
หลังจากกลับชาติมาเกิดในร่างของเมิ่งม่อลี่ สิ่งแรกที่เธอทำคือไปหาหลินโจวเพื่อบอกความจริง