บทที่ 17 ชาติกำเนิดของเมิ่งซินมีปัญหาหรือ?
ผิวของเมิ่งม่อลี่ขาวมาก เธอเป็นคนที่ผิวขาวที่สุดเท่าที่ฮั่วหานชวนเคยพบมา
ผิวขาวเย็น ขาวอมชมพู พอแสงส่องลงมาก็ดูราวกับกำลังเปล่งประกาย
ดังนั้นรอยใดก็ตามบนตัวเมิ่งม่อลี่จึงเด่นชัดเป็นพิเศษ โดยเฉพาะรอยเขียวช้ำม่วงคล้ำเหล่านี้
ทุกรอยล้วนย้ำเตือนเขาว่าเมื่อครู่บนเตียง เขาควบคุมตัวเองไม่ได้มากแค่ไหน
ราวกับคนคลุ้มคลั่ง สูญเสียสติสัมปชัญญะ
อารมณ์ทุกอย่างถูกเมิ่งม่อลี่ควบคุมไว้ เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
ลืมคำสัญญาหมั้นแต่เด็กที่ให้ไว้กับเมิ่งซิน
ลืมคำสั่งสอนที่ได้รับมาตั้งแต่เด็ก ทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด ในหัวมีอยู่เพียงเรื่องเดียว
“กำลังคิดอะไรอยู่?”
เมิ่งม่อลี่เอ่ยเตือนเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ห้ามอู้นะ”
ฮั่วหานชวนได้สติกลับมา แล้วทาโลชั่นบำรุงผิวต่อโดยไม่รู้ตัวว่ามือของเขาเบาลงไม่น้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต
ทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮั่วหานชวนก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
“คุณควรกลับได้แล้ว” ฮั่วหานชวนเอ่ยไล่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมิ่งม่อลี่มุดเข้าไปในผ้าห่มของเขา กอดผ้าห่มผืนบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย โผล่ออกมาเพียงหัวไหล่เล็กบอบบาง แล้วเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า
“ท่านพี่หานชวน อย่าไล่ฉันเลยนะ คืนนี้ให้ฉันอยู่ด้วยได้ไหม? ฉันอยู่โดยไม่มีคุณไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีคุณกอดตอนนอน ใจฉันก็ว้าวุ่นไปหมด รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ใกล้จะตายอยู่แล้ว!”
ฮั่วหานชวนกล่าวว่า “ติดเล่นละครอีกแล้วหรือไง? หรือว่าอาการป่วยกำเริบอีกแล้ว?”
“ฮึ คุณเย็นชา คุณไร้หัวใจ ทำเอาหัวใจฉันเจ็บปวดไปหมดแล้ว”
เมิ่งม่อลี่ใช้มือนวดขยี้ตา แกล้งทำเป็นร้องไห้
ฮั่วหานชวนเหลือบมองเธออย่างเอือมระอา สีหน้าไร้อารมณ์ “เลิกแสดงได้แล้ว คืนนี้ฉันเหนื่อย”
“หา เหนื่อยแค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ? คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?”
แม้จะถูกสงสัยว่าไม่ใช่ผู้ชาย ฮั่วหานชวนก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย บางทีอาจถูกเมิ่งม่อลี่ยั่วโมโหจนชิน หรือไม่ก็โกรธเธอจนหมดแรงแล้ว