บทที่ 16 เสี่ยวฮั่วจื่อ เธอไม่เชื่อฟังอีกแล้วหรือ
งั้นก็มาดูกันว่าเธอจะทนไหวหรือเปล่า
ฮั่วหานชวนคว้าเอวเธอไว้แน่น ราวกับต้องการให้เธอรับรู้ถึงความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจ ทั้งบ้าคลั่งและรุนแรง อยากลากเธอให้จมดิ่งไปด้วยกัน
เมิ่งม่อลี่ร้องไห้จนเสียงขาดหาย สมองขาวโพลนไปหมด
เธอนอนแผ่บนเตียง ดวงตาพร่ามัว ร่างบอบบางสั่นระริก แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังสั่น
ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัวเมิ่งม่อลี่พอดี เธอหันหน้าไปทางนั้น พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเห็นชื่อเมิ่งซินปรากฏอยู่บนหน้าจอสายเรียกเข้าอย่างชัดเจน
เมิ่งม่อลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที แม้ร่างกายจะไม่มีแรงแล้ว เธอก็ยังยื่นมือที่สั่นเทาไปกดรับสาย “พี่... ฮือ... มี มีธุระอะไรหรือคะ”
ทุกการเคลื่อนไหวของฮั่วหานชวนพลันหยุดชะงัก
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาที่มองเมิ่งม่อลี่เต็มไปด้วยคำเตือนที่ไม่ต้องเอ่ยออกมา
“เธออยู่ในห้องหรือเปล่า เมื่อกี้พี่เหมือนได้ยินเสียงเธอเรียก พอไปเคาะประตูก็ไม่เห็นเธอ”
พูดจบ เมิ่งซินถึงเพิ่งรู้สึกว่าน้ำเสียงของเมิ่งม่อลี่ฟังดูผิดปกติ
“ม่อลี่ เธอกำลังทำอะไรอยู่”
ร่างของเมิ่งม่อลี่อ่อนปวกเปียก ใบหน้าขาวผ่องมีเหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราว น้ำเสียงจึงเจือความยั่วยวนอยู่หลายส่วน
“หนูอยู่กับแฟนค่ะ ฮู่ว... พี่คงฟังผิดไปเมื่อกี้ หนูไม่ได้เรียกพี่สักหน่อย”
“แฟนเหรอ”
เมิ่งซินยืนอยู่หน้าห้องของเมิ่งม่อลี่ มือถือโทรศัพท์พลางถามว่า “เธอมีแฟนใหม่อีกแล้วเหรอ เป็นใคร”