บทที่ 42 ขอแนะนำอย่างเป็นทางการ นี่แฟนผม เมิ่งม่อลี่!
ฮั่วหานชวนกำโทรศัพท์ไว้ เดินไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน
“หมั้นเหรอ?”
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ถึงขั้นหมั้นกันแล้ว ชอบเขามากขนาดนั้นเลยหรือไง?”
ฟู่เยี่ยนเซินพยักหน้า “เธอต่างหากที่ชอบผมมากเกินไป ขาดผมไม่ได้ ถ้าผมไม่ยอมหมั้นด้วย ผมกลัวเธอจะคิดสั้น”
ฟู่เยี่ยนเซินถอนหายใจ ดูเหมือนจะกลุ้มใจอยู่บ้าง “เฮ้อ เพราะอย่างนั้นก็เลยตกลงกันไว้ก่อนน่ะ คำพูดของนายเมื่อกี้ก็ทำให้ฉันคิดได้เหมือนกัน”
“ไม่รังเกียจก็น่าจะหมายถึงชอบ อย่างน้อยตลอดหลายปีมานี้ ฉันก็ยอมให้แค่เธอคนเดียวเข้ามาใกล้ได้”
ฮั่วหานชวนพยักหน้าเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น “อืม นายคิดให้ดีก็พอ”
“ตกลงกันแล้วก็หาเวลาพาเขามาให้ฉันรู้จักหน่อย”
“ไม่คุยแล้ว ต้องเข้าประชุม”
พูดจบ ฮั่วหานชวนก็วางสาย
ฟู่เยี่ยนเซินทำได้เพียงกลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยลงคอ
เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกว่า คนที่เขาจะแต่งงานด้วยก็คือเมิ่งม่อลี่
ฟู่เยี่ยนเซินมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้ว ก่อนจะถอนหายใจ
ต่อไปคงต้องเรียกฮั่วหานชวนว่าพี่ชายเขยแล้วสินะ
คิดไปคิดมาก็ยังรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง ทำไมไม่ใช่ฮั่วหานชวนที่ต้องเรียกเขาว่าพี่ชายเขยล่ะ
————
สายของฟู่เยี่ยนเซินเพิ่งวางไป สายของเมิ่งซินก็โทรเข้ามาอีก
ฮั่วหานชวนลุกขึ้นยืน ส่งสัญญาณให้ลูกน้องรอสักครู่ จากนั้นก็เดินออกจากห้องประชุม
“มีอะไร?”
เสียงของเมิ่งซินจากปลายสายยังคงอ่อนโยนเช่นเคย
“หานชวน คืออย่างนี้นะ ก่อนหน้านี้ม่อลี่พูดในบ้านว่าจะไปตามจีบฟู่เยี่ยนเซิน แถมยังบอกว่าจะต้องคว้าตัวเขามาให้ได้”
“จากนั้นก็ย้ายออกจากบ้านไป ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะไปก่อกวนฟู่เยี่ยนเซิน”
เมิ่งซินโทรมาครั้งนี้ ที่จริงแล้วเป็นเพราะกลัวว่าเมิ่งม่อลี่จะทำเรื่องน่าขายหน้า
จนส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเธอ