บทที่ 34 เราจบกันแค่นี้
————
เมิ่งซินกลับถึงบ้าน
รถเพิ่งมาถึงหน้าประตู ก็เห็นเมิ่งจื้อหยวนกับหลินลันยืนรออยู่ตรงนั้น
“พ่อกับแม่ รอจนถึงตอนนี้ยังไม่นอนอีกเหรอคะ”
หลินลันรีบจับมือเธอไว้
“แม่เป็นห่วงหนู ถ้าหนูยังไม่กลับมา แม่กับพ่อจะนอนหลับได้ยังไง”
“เป็นยังไงบ้าง เจอพวกเขาหรือยัง เจอผู้หญิงคนนั้นไหม”
เดิมทีเมิ่งซินคิดจะปิดบังเรื่องฮั่วหานชวนไว้ แต่ตอนผู้ช่วยหลินโทรหาเธอ พ่อดันได้ยินสิ่งที่เธอพูดพอดี
เรื่องนี้จึงปิดบังต่อไปไม่ได้
เมิ่งซินยังไม่ทันพูด เมิ่งจื้อหยวนก็เอ่ยขึ้นก่อน
“หนูวางใจเถอะ ถึงฮั่วหานชวนจะขึ้นเป็นผู้มีอำนาจของตระกูลฮั่วแล้ว แต่หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทฮั่วยังอยู่ในมือท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่ว”
“ถ้าฮั่วหานชวนทำเรื่องโง่ ๆ พ่อจะไปพบคุณปู่ด้วยตัวเอง ให้ท่านจัดการ”
เมิ่งจื้อหยวนถอนหายใจ “ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ยกเลิกสัญญาหมั้นก็ได้ ยังไงความสุขของหนูก็สำคัญที่สุด”
ต้องบอกว่าเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ ต่อให้เมิ่งซินใจแข็งแค่ไหนก็อดอ่อนลงไม่ได้
หลินลันเป็นแม่ ย่อมรักลูกมากกว่า
ส่วนเมิ่งจื้อหยวนเป็นพ่อ ทั้งยังเป็นประธานบริษัทเมิ่ง จึงมีเหตุผลมากกว่าและให้ความสำคัญกับธุรกิจกับตระกูลมากกว่า
แต่เมิ่งซินไม่คิดเลยว่าพ่อจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
แม้แต่เธอซึ่งเป็นคนที่เกี่ยวข้องโดยตรง ยังเสียดายสัญญาหมั้นกับตระกูลฮั่ว
แต่พ่อกลับยอมสละมันเพื่อเธอ
หัวใจเมิ่งซินอ่อนลง “พ่อกับแม่ หนูไม่ยกเลิกสัญญาหมั้นหรอกค่ะ”
“เลิกกับฮั่วหานชวนแล้วปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ไป เรื่องโง่ ๆ แบบนั้นหนูไม่ทำ”
“ถึงยังไงหนูก็ต้องแต่งงานและมีลูกสักวัน ฮั่วหานชวนเป็นคนที่ดีที่สุดเท่าที่หนูจะหาได้แล้ว”
มองไปทั่วแวดวงนี้ ผู้ชายอย่างฮั่วหานชวนมีน้อยยิ่งกว่าน้อย
หากพูดถึงอำนาจ ก็ไม่มีใครเทียบตระกูลฮั่วได้
หากพูดถึงความเจ้าชู้ คนอื่นยิ่งกว่าฮั่วหานชวนไม่รู้กี่เท่า อย่างน้อยก็สิบเท่า
ส่วนเรื่องนิสัยใจคอ ต่างคนต่างมีความชั่วร้ายในแบบของตัวเอง
ผู้ชายธรรมดามีพอเงินก็เปลี่ยนไป นับประสาอะไรกับผู้ชายชนชั้นอย่างพวกเขา
เมิ่งซินกล้ารับประกันว่า ขอแค่เธอกับฮั่วหานชวนยกเลิกสัญญาหมั้น ก็จะมีผู้หญิงนับไม่ถ้วนอยากพุ่งเข้าใส่เขา