บทที่ 59 ลูกของผมกับม่อลี่จะเรียกคุณว่าพ่อทูนหัว
“คุณ...”
เสียงของฟู่เยี่ยนเซินสูงขึ้นหลายระดับโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกายจนน่าตกใจ เขาถามย้ำอีกครั้งว่า “คุณยอมแต่งงานกับผมจริง ๆ เหรอ?”
เมิ่งม่อลี่รับแหวนจากมือเขามาสวมลงนิ้ว แล้วโน้มตัวลงช่วยพยุงฟู่เยี่ยนเซินให้ลุกขึ้นจากพื้น
“ทำไมฉันจะไม่ยอมล่ะ?”
ฟู่เยี่ยนเซินกุมอกไว้ หัวใจราวกับจะกระเด้งออกมาจากอก
“ก่อนหน้านี้ผมเคยปฏิเสธคุณ...”
“ผมเองก็ไม่คู่ควรกับคุณ คุณดีขนาดนี้...”
ตอนแรกที่เมิ่งม่อลี่ตามจีบเขา เขายังไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ ท่าทีที่มีต่อเมิ่งม่อลี่จึงเย็นชา
ตอนเธออยากย้ายเข้ามาอยู่บ้านเขา เขาก็ปฏิเสธทันที
แถมยังบอกให้เธอเลิกเพ้อฝันถึงเขาเสียที
ตอนนี้พอลองคิดดู คำพูดเหล่านั้นคงทำให้เมิ่งม่อลี่เสียใจมากแน่ ๆ
“คุณไม่คู่ควรกับฉันตรงไหน? ฉันว่าคุณคู่ควรกับฉันออก”
เมิ่งม่อลี่พูดประโยคนี้อย่างจริงใจ
“เหมือนที่คุณเคยพูดไว้ไง ตอนนี้เป็นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ไม่มีเรื่องคู่ควรหรือไม่คู่ควรหรอก แค่ชอบกันก็พอแล้ว”
“อีกอย่าง นอกจากคุณจะดีกับฉันและยอมฟังฉันทุกเรื่องแล้ว พ่อแม่ของคุณก็ดีกับฉันมากด้วย”
“ถ้าฉันจะหาคนแต่งงานด้วย แน่นอนว่าฉันต้องเลือกคุณ”
ฟู่เยี่ยนเซินอุ้มเมิ่งม่อลี่ขึ้นมาทันที แล้วหมุนตัวไปมาพร้อมกับอุ้มเธอไว้
เท้าของเมิ่งม่อลี่ลอยขึ้นจากพื้น เธอจึงโอบคอฟู่เยี่ยนเซินไว้โดยไม่รู้ตัว
“ฟู่เยี่ยนเซิน อย่าทำฉันตกนะ”
ฟู่เยี่ยนเซินส่ายหน้าอย่างตื่นเต้น “ไม่ตกหรอก อ๊าาา ม่อลี่!”
“วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดเลย”