บทที่ 58 ผมยอมรับคำขอแต่งงาน
เขาจับมือเมิ่งม่อลี่ไว้อย่างเป็นธรรมชาติ พลางยิ้มแนะนำให้ฮั่วหานชวนรู้จัก “นี่ไง แฟนสาวของผม”
“เมิ่งม่อลี่ น้องสาวของเมิ่งซิน คุณก็รู้จักอยู่แล้ว”
ฮั่วหานชวนชะงักค้างอยู่กับที่ มือที่ยื่นออกไปทักทายก็หยุดนิ่ง
เขามองคนสองคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
คนหนึ่งคือผู้หญิงที่เคยมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับเขา และใกล้ชิดสนิทสนมกัน
อีกคนคือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา
ฮั่วหานชวนเงยหน้ามองทั้งคู่ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่พยายามปกปิด
“ฟู่เยี่ยนเซิน”
ความโกรธที่ยากจะระงับค่อย ๆ ปะทุขึ้น อารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เสียงของฮั่วหานชวนแหบต่ำจนแทบควบคุมไม่อยู่
“ผมจำได้ว่าเคยบอกคุณแล้วว่าอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเมิ่งม่อลี่ ต่อให้เธอไปหาคุณก็อย่า ตอนนั้นคุณพูดว่ายังไง?”
“แล้วทำไมคุณไม่บอกผมว่าแฟนสาวของคุณคือเมิ่งม่อลี่?”
ปฏิกิริยาของฮั่วหานชวนในตอนนี้ทำให้ฟู่เยี่ยนเซินประหลาดใจ โดยเฉพาะที่ฮั่วหานชวนโกรธถึงขนาดนี้
ขณะเดียวกัน น้ำเสียงซักไซ้ของฮั่วหานชวนก็ทำให้ฟู่เยี่ยนเซินขมวดคิ้ว แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี ความผูกพันยังมีอยู่ ฟู่เยี่ยนเซินจึงไม่ได้ถือสา
เขาเอ่ยอธิบาย
“หานชวน ผมไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แค่ยังไม่มีโอกาสเหมาะ ๆ ที่จะบอก ปกติไม่คุณก็ยุ่ง ผมก็ยุ่ง แถมคุณยังไปต่างประเทศอีก เลยปล่อยให้ถึงตอนนี้”
“ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้คุยกันต่อหน้าน่าจะดีกว่า”
เมิ่งม่อลี่ยิ้มบาง ๆ พลางจับมือฟู่เยี่ยนเซิน แล้วช่วยพูดแทนเขา
“พี่หานชวน ฉันจะคบกับใครก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ใช่ไหม?”
“ยังไงพี่กับพี่สาวฉันก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน พี่ก็ยังไม่ถือเป็นพี่ชายเขยของฉัน เราไม่ได้เป็นญาติกันด้วย”
“ต่อให้วันหน้าพี่แต่งงานกับพี่สาวฉัน ในฐานะพี่ชายเขย พี่ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องความรักของน้องภรรยาหรอกใช่ไหม?”
ฮั่วหานชวนเงียบไปทันที คำพูดของเมิ่งม่อลี่ทำให้เขาได้สติขึ้นมา