บทที่ 60 ฮั่วหานชวน คุณมาอยู่ข้างในได้ยังไง
“ใครบอกว่าฉันทำเพื่อยั่วโมโหคุณ”
เมิ่งม่อลี่ยิ้มบาง ๆ “ฉันจะยั่วโมโหคุณทำไม คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร”
“ฮั่วหานชวน คุณไม่ได้สำคัญกับฉันขนาดนั้น คนที่ฉันชอบตอนนี้ก็ไม่ใช่คุณ”
ฮั่วหานชวนกำมือแน่น หัวใจราวกับถูกแทงอย่างแรง ความหวาดหวั่นที่อธิบายไม่ได้พลันก่อตัวขึ้นในใจ
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
รู้เพียงว่าหัวใจพลันปั่นป่วนขึ้นมา
แต่เมื่อนึกถึงความยึดติดที่เมิ่งม่อลี่เคยมีต่อเขา ฮั่วหานชวนก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
“ถ้าคุณไม่ได้ชอบฉัน แล้วทำไมถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อข่มขู่ให้ฉันนอนกับคุณ”
“ถ้าคุณไม่ได้ชอบฉัน แล้วทำไมถึงจงใจไปอยู่กับฟู่เยี่ยนเซิน”
“คุณรู้ดีกว่าฉันว่าฟู่เยี่ยนเซินเป็นคนแบบไหน”
เมิ่งม่อลี่เงยหน้าถามกลับ
“เขาเป็นคนแบบไหนล่ะ”
ดวงตาดำสนิทของฮั่วหานชวนหม่นลึก
“เขาเป็นเพื่อนสนิทกันแต่เด็กที่สนิทกับฉันที่สุด พวกเราเป็นพี่น้องกันมาหลายสิบปี”
“ถามใจตัวเองดูสิ ถ้าไม่ได้ทำเพื่อยั่วโมโหฉัน คุณจะไปอยู่กับฟู่เยี่ยนเซินหรือ”
“ก่อนหน้านี้คุณกับฟู่เยี่ยนเซินแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย จนกระทั่งคืนนั้นที่หลานถิง หลังจากเราสองคนตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว คุณถึงค่อยเข้าใกล้ฟู่เยี่ยนเซิน”
เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ชอบเขาได้อย่างไร
“ฮั่วหานชวน”
เมิ่งม่อลี่มองเขาแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “ฉันยอมรับว่า ตอนแรกที่เข้าใกล้ฟู่เยี่ยนเซิน ฉันทำไปเพื่อยั่วโมโหคุณจริง ๆ”
“แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้ฉันชอบเขาจริง ๆ”
เมิ่งม่อลี่พูดอย่างจริงจัง จ้องตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
“คนที่ดีกับฉันมีน้อยมาก คนที่แสดงความปรารถนาดีต่อฉันนับนิ้วมือข้างเดียวก็หมดแล้ว ฟู่เยี่ยนเซินกับพ่อแม่ของเขาก็เป็นคนแบบนั้น”
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงยิ่งเห็นคุณค่าของความปรารถนาดีเหล่านี้ ฟู่เยี่ยนเซินดีกับฉัน แล้วฉันจะชอบเขา มันแปลกตรงไหน”
หลังจากกลับมาเกิดใหม่ เมิ่งม่อลี่พูดโกหกมานับไม่ถ้วน