บทที่ 35 ไปนอนกับฟู่เยี่ยนเซิน
“คุณแน่ใจเหรอ”
เมิ่งม่อลี่เปิดผ้าห่มที่คลุมตัวออก เผยให้เห็นรูปร่างเพรียวบางมีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน
ภายใต้แสงไฟ ร่างกายของเธอราวกับเปล่งประกาย ผิวขาวราวหิมะบางเบา แม้แต่เส้นเลือดใต้ผิวก็ยังดูละเอียดงดงาม
เอวของเธอคอดกิ่วจนน่าตกใจ ราวกับออกแรงเพียงนิดเดียวก็อาจหักได้
ผมยาวสยายลงมา ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือดูทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวน
ใบหน้าเช่นนี้ทำให้ผู้ชายคนไหนก็หวั่นไหวได้
เมื่อตระหนักถึงข้อนี้ สีหน้าของฮั่วหานชวนก็ยิ่งเย็นชา
หัวใจเหมือนถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทง จุกแน่นจนแทบทนไม่ไหว
“ตอนนี้คุณยังแน่ใจไหมว่าเขาไม่สนใจฉัน” เมิ่งม่อลี่ถามต่อ
ฮั่วหานชวนเบือนหน้าหนี พลางดึงผ้าห่มมาคลุมเมิ่งม่อลี่
“ทำไมไม่พูดล่ะ คุณไม่สนใจฉัน ก็เลยคิดว่าคนอื่นจะไม่สนใจฉันเหมือนกันหรือไง”
เมิ่งม่อลี่ถามเสียงเยาะ
“ผมไม่ได้ไม่สนใจคุณ” ฮั่วหานชวนเอ่ยอธิบายด้วยสีหน้าเย็นชา
เมิ่งม่อลี่หัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ”
“ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าคุณไม่เหมือนเมิ่งซินกับคนพวกนั้น แต่คืนนี้ฉันถึงได้เข้าใจว่าที่จริงคุณก็ไม่ต่างจากพวกเขาเลย”
พูดจบ เมิ่งม่อลี่ก็เปิดผ้าห่มอีกครั้ง ลุกขึ้นนั่งเตรียมจะสวมเสื้อผ้า
“ดึกดื่นป่านนี้คุณจะไปไหน”
ฮั่วหานชวนคว้าข้อมือเธอไว้
“ไปนอนกับฟู่เยี่ยนเซินไง คุณไม่ใช่คิดว่าเขาไม่สนใจฉันเหรอ งั้นฉันจะไปหาเขาตอนนี้เลยก็ได้ เขาอาจไม่สนใจฉัน แต่ยังไงเขาก็ต้องยอมมีอะไรกับฉันแน่ นอนด้วยกันไปเรื่อย ๆ บางทีความรู้สึกอาจเกิดขึ้นมาก็ได้”
ที่จริงเมิ่งม่อลี่จงใจพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก
น้ำเสียงของฮั่วหานชวนเปลี่ยนไป “เมิ่งม่อลี่ คุณจำเป็นต้องดูถูกตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ”