บทที่ 61 นังสารเลว เธอคิดจะยั่วม่อลี่ใช่ไหม?
พวกเขาอยู่ข้างในนั่นมาตลอดงั้นเหรอ?
ทำไมพอเขามาถึง กลับมีแค่เมิ่งม่อลี่ที่เดินออกมาคนเดียว?
ฮั่วหานชวนเพิ่งออกมาตอนนี้งั้นเหรอ?
ฮั่วหานชวนคิดจะทำอะไร?
“ฮั่วหานชวน! พูดมา!”
ฟู่เยี่ยนเซินสีหน้าเย็นชา “เธอคิดจะยั่วม่อลี่ใช่ไหม?”
“เธอคิดจะแย่งแฟนคนอื่นหรือไง?”
“หรือคิดจะลวนลามเธอ?”
ยิ่งคิด สีหน้าของฟู่เยี่ยนเซินก็ยิ่งดูแย่ “เธอก็ต่ำช้าเหมือนผู้ชายพวกนั้นข้างนอกหรือไง?”
“ทำไมไม่พูดอะไรสักคำ?”
ฟู่เยี่ยนเซินกำมือแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์กำลังพลุ่งพล่านจนเสียงสูงขึ้น
“เธอไม่มีเมียหรือไง? กล้าดียังไงมายั่วแฟนฉัน เธอมันต่ำช้าขนาดนี้ได้ยังไง?”
ฟู่เยี่ยนเซินเริ่มพูดจาไม่เลือกคำ “ไอ้หมาต่ำ! นังสารเลวไร้ยางอาย! ม่อลี่รักฉันคนเดียว ต่อให้เธอแก้ผ้ายืนตรงหน้า เธอก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอด้วยซ้ำ!”
เมิ่งม่อลี่รีบดึงแขนฟู่เยี่ยนเซินไว้ “คุณเข้าใจผิดแล้ว”
ไม่ว่ายังไง เรื่องระหว่างเธอกับฮั่วหานชวนยังเปิดเผยตอนนี้ไม่ได้
ยังไม่ถึงเวลา
ถ้าฟู่เยี่ยนเซินรู้ตอนนี้ ต่อไปเธอก็จะไม่มีทางแอบอวดความรักกับฟู่เยี่ยนเซินเพื่อยั่วโมโหฮั่วหานชวนได้อีก
หากยั่วโมโหฮั่วหานชวนไม่ได้ ก็ไม่มีทางหาโอกาสเหมาะ ๆ ทำให้เมิ่งซินสูญเสียทุกอย่างที่เคยภาคภูมิใจ และขายหน้าจนหมดสิ้น
“เมื่อกี้เขาดื่มเหล้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำผิด!”
เมิ่งม่อลี่พูดอย่างรวดเร็ว
ฮั่วหานชวนเลอะเลือนจนเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงในเวลาแบบนี้ แต่เมิ่งม่อลี่ปล่อยให้เขาทำเรื่องบ้า ๆ ต่อไปไม่ได้
เธอรีบคิดข้ออ้างออกมาได้
“คืนนี้พวกคุณดื่มกันมากเกินไป ตอนฉันเปิดประตู ก็เจอเขากำลังผลักประตูห้องน้ำเข้ามาพอดี”