คำพูดที่หลินม่อหลุดปากออกมา ทำให้รูม่านตาของฟู่เยี่ยนเซินหดวูบ ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้นทันที
“คุณ...”
เมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของฟู่เยี่ยนเซิน หลินม่อก็ประหลาดใจเล็กน้อย “เมื่อกี้คุณยัง...”
ลูกกระเดือกของฟู่เยี่ยนเซินขยับขึ้นลง “ไม่เป็นไร ผมทนไหว อีกเดี๋ยว...ก็หายแล้ว”
หลินม่อพยักหน้า
เธอคิดว่าอาการแบบนี้ของฟู่เยี่ยนเซินเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่ไม่คิดเลยว่าในอีกหลายวันต่อมา เรื่องบังเอิญแบบนี้จะเกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน
แค่เธอเข้าใกล้ฟู่เยี่ยนเซินเพียงนิดเดียว ก็สัมผัสได้ทันทีว่าเขาเสียอาการ
จนหลายวันต่อมา หลินม่อไม่กล้าออกไปข้างนอกตามใจอีก
พอกลับถึงโรงแรม หลินม่อก็เริ่มโมโห โยนหมอนใส่ฟู่เยี่ยนเซิน
“คุณควบคุมตัวเองตอนอยู่ข้างนอกไม่ได้เลยหรือไง”
ทั้งสองกำลังนอนอาบแดดกันอยู่บนชายหาดดี ๆ หลินม่อเพิ่งลุกขึ้นแล้วก้มตัวไปหยิบน้ำมะนาวทางฝั่งของฟู่เยี่ยนเซิน ก็เห็นว่าเขามีปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เธอทำได้เพียงรีบเอาผ้าขนหนูคลุมตัวเขาไว้
เพราะกลัวว่าจะมีคนเห็น ทั้งสองจึงต้องรีบกลับจากชายหาดไปยังโรงแรม
หลายวันมานี้เธอแทบไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นอย่างจริงจังเลย
ฟู่เยี่ยนเซินรีบคุกเข่าลงข้างเตียง จับมือหลินม่อไว้แล้วขอโทษ “ขอโทษนะ เสี่ยวม่อ ผมผิดเองทั้งหมด”
ฟู่เยี่ยนเซินเองก็รู้สึกว่าการเป็นแบบนี้ไม่ดีเลย เขาพยายามควบคุมตัวเองแล้ว