บทที่ 74 หานชวน ม่อลี่ พวกคุณรีบอธิบายสิ
“ม่อลี่? หานชวน?”
เมื่อประตูห้องเก็บของเปิดออก แสงสว่างสาดเข้าไป ฟู่เยี่ยนเซินกับคนอื่น ๆ จึงมองเห็นคนทั้งสองในห้อง
ในสายตาของฟู่เยี่ยนเซิน ฮั่วหานชวนกำลังจับมือเมิ่งม่อลี่ไว้หน้าตาเฉย
ยิ่งไปกว่านั้น มุมปากของฮั่วหานชวนยังมีรอยเลือดด้วย
ผมของเมิ่งม่อลี่ก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย
มองแวบเดียวก็รู้ว่าฮั่วหานชวนไอ้สารเลวนั่นอาศัยฤทธิ์ยาพยายามบังคับเมิ่งม่อลี่ จนถูกม่อลี่กัดเข้า
ฟู่เยี่ยนเซินกำลังจะด่าฮั่วหานชวนอย่างสาดเสียเทเสีย แต่เมิ่งซินกลับชิงพูดขึ้นก่อนเขา
“เมิ่งม่อลี่!”
สีหน้าของเมิ่งซินมืดมนถึงขีดสุดในพริบตา แววตาที่มองเมิ่งม่อลี่ก็เย็นเยียบ ใบหน้าแทบจะบิดเบี้ยวจนควบคุมไม่อยู่
“เธอเจอหานชวนแล้วทำไมไม่บอกพวกเรา! เมื่อกี้พวกเธอทำอะไรกันอยู่ข้างใน?!”
“ทั้งที่เธอรู้ว่าเขาโดนยา ทำไมไม่เรียกฉันมา?!”
“ในใจเธอคิดอะไรอยู่กันแน่?”
เมิ่งซินแทบไม่เคยเสียอาการแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าการที่คืนนี้ฮั่วหานชวนยอมหนีไปมากกว่าจะยอมแตะต้องเธอ ทำให้เมิ่งซินสะเทือนใจอย่างหนัก
ถึงตอนนี้ อารมณ์ของเมิ่งซินก็แทบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว
คำพูดบางอย่างที่ปกติเมิ่งซินผู้สุขุมไม่มีวันพูดออกมา ตอนนี้กลับพรั่งพรูออกมาหมด
“เธอตั้งใจจะยั่วยวนเขาใช่ไหม เธอก็เหมือนพวกผู้หญิงชั้นต่ำพวกนั้นที่หมายปองฮั่วหานชวนใช่ไหม?”
“เธอมีฟู่เยี่ยนเซินอยู่แล้ว ทำไมยังทำเรื่องต่ำช้าไร้ยางอายแบบนี้อีก?”
“เธอไม่รู้จักละอายบ้างเลยหรือไง? ต้องแย่งทุกอย่างกับฉันให้ได้เลยหรือ?”
“พูดสิ! เธอแตะต้องฮั่วหานชวนหรือเปล่า?!”
ริมฝีปากของเมิ่งม่อลี่บวมแดงอย่างเห็นได้ชัด ชายเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ไหนจะห้องเก็บของมืดสลัวแห่งนี้ ทุกอย่างแทบทำให้เมิ่งซินขาดสติ