บทที่ 73 ฉันไม่ต้องการหมาที่ไม่เชื่อฟัง
เมิ่งม่อลี่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งปิดปาก
จากนั้นแขนอีกข้างที่แข็งแรงก็รัดเอวเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ แล้วกระชากเธอเข้าไปทั้งตัว
“ฮั่วหานชวน? อื้อ อื้อ...”
นี่คือห้องเก็บของห้องหนึ่ง แสงสลัวจนมองคนตรงหน้าไม่ชัด
แม้จะรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้ามีโอกาสสูงว่าจะเป็นฮั่วหานชวน แต่ก่อนจะยืนยันได้จริง ๆ หัวใจของเมิ่งม่อลี่ก็ยังคงแขวนค้างอยู่
“ฉันเอง”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ความหวาดกลัวเล็ก ๆ ในใจของเมิ่งม่อลี่จึงค่อย ๆ หายไป
จากนั้นความโกรธก็พุ่งขึ้นมาแทน
เมื่อครู่เธอเกือบคิดไปชั่วขณะว่าคงเป็นโจรร้าย หัวใจแทบขึ้นมาเต้นอยู่ที่คอ
“ตั้งใจขู่ฉันเหรอ?”
คำถามของเธอไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ ของชายหนุ่มเท่านั้น
ดวงตาของฮั่วหานชวนแดงก่ำ เปล่งประกายประหลาด แววตาดุดันราวกับหมาป่า
ตอนนั้นเองเมิ่งม่อลี่ถึงได้สัมผัสถึงความจริงที่ว่าฮั่วหานชวนถูกวางยา
เธอเพิ่งเข้าใจด้วยว่า ยาที่ผู้ช่วยอู๋พูดว่าฤทธิ์แรงนั้นหมายถึงอะไร
ยาที่ฮั่วหานชวนได้รับในครั้งนี้ น่าจะแรงกว่าครั้งที่เธอเคยวางยาเขาเสียอีก
ดวงตาคู่นั้นของฮั่วหานชวนแดงก่ำจนน่ากลัว
เมิ่งม่อลี่จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย
“ฉันจะไปเรียกคน หมอมาถึงแล้ว อีกเดี๋ยวก็ฉีดยาให้คุณได้”
“ปล่อยฉันก่อน”
ตอนนี้เมิ่งม่อลี่ย่อมไม่อยากมีอะไรกับฮั่วหานชวนอีก
ทำไมเธอต้องปล่อยให้ฮั่วหานชวนสมใจด้วย?
ทำไมเธอต้องให้ยาแก้พิษเขาด้วย?
เขาเป็นอะไรกับเธอกัน?
อีกอย่าง คนที่วางยาเขาก็ไม่ใช่เธอ
เธอไม่มีหน้าที่ต้องช่วยเขา
เมิ่งม่อลี่พยายามผลักฮั่วหานชวนออก แล้วยื่นมือไปคว้าประตูห้องเก็บของ
แต่กลับถูกมือใหญ่ของฮั่วหานชวนกระชากอย่างแรง ก่อนจะกดเธอเข้ากับประตูทันที
เขาก้มตัวลงทับเธอ ร่างสูงใหญ่ครอบคลุมร่างเล็กบอบบางของเธอไว้ใต้เรือนกายอันทรงอำนาจ
เมิ่งม่อลี่ดิ้นขัดขืน แต่ฮั่วหานชวนกลับใช้มือข้างเดียวกดแขนเรียวเล็กของเธอไว้เหนือศีรษะ ประคองศีรษะเธอไว้ แล้วก้มลงจูบ