เจี่ย อวี้เฉิน: "ฉันคือเจี่ย อวี้เฉิน ตอนเด็กๆ ช่วงปีใหม่เราเคยเล่นด้วยกัน"
อู๋เสียทำหน้าตาน่าตกใจ: "เธอ...เธอคือเสี่ยวฮัว?"
เจี่ย อวี้เฉินยิ้ม: "ใช่ฉันเอง ดูเหมือนเธอยังไม่ได้ลืมฉันจนหมด"
อู๋เสียแทบร้องไห้: "แต่ฉันจำได้ว่าเสี่ยวฮัวเป็นผู้หญิงนี่นา?"
เจี่ย อวี้เฉินพูดอย่างจนใจ: "ตอนเด็กๆ ฉันเรียนงิ้วกับอาจารย์ เลยต้องไว้ผมยาว ใส่ชุดโบราณ"
อู๋เสียยิ้มเก้อๆ: "อย่างนั้นเหรอ? ฉันคิดว่า..."
เจี่ย อวี้เฉิน: "คิดว่าไง? เธอยังไม่ตอบฉันเลย มาปักกิ่งเมื่อไหร่ ทำไมไม่มาหาฉันที่บ้านตระกูลเจี่ยล่ะ?"
อู๋เสียดึงซานชีมาแนะนำให้รู้จัก: "นี่คือน้องสาวฉัน ซานชี ฉันพาเธอออกมาเที่ยว ซานชี นี่คือพี่เสี่ยวฮัว ทักทายหน่อยสิ"
ซานชี: "พี่เสี่ยวฮัว สวัสดีค่ะ!"
เจี่ย อวี้เฉินมองซานชีที่ใส่ชุดกีฬาสีชมพูแล้วถามอู๋เสีย: "เธอมีน้องสาวเมื่อไหร่? เธอ...ดูแปลกๆ หน่อยนะ?"
อู๋เสีย: "ซานชีฉันเก็บมาได้ เธอแค่ตอบสนองช้าหน่อยเท่านั้น แต่เธอเชื่อฟังมาก"
เจี่ย อวี้เฉินมองสายตาบริสุทธิ์ของเด็กสาวแล้วยิ้มให้: "ในเมื่อเธอมาปักกิ่งแล้ว ก็ไปพักที่บ้านฉันสิ จะได้ให้ฉันได้ทำหน้าที่เจ้าบ้าน"
อู๋เสีย: "หา? แบบนี้ไม่ดีมั้ง? จะรบกวนเกินไปไหม?"
เจี่ย อวี้เฉิน: "ไม่รบกวนหรอก ยังไงบ้านฉันก็มีฉันคนเดียว"
กว่าอู๋เสียจะตามเจี่ย อวี้เฉินมาถึงบ้านก็ถึงรู้ว่าที่เขาพูดว่าคนเดียวหมายถึงไม่มีผู้ใหญ่ในบ้าน แต่เขาไม่ได้บอกว่ายังมีพวกคนใช้ พี่เลี้ยง คนขับรถ ผู้จัดการอีกตั้งหลายคน คนเยอะขนาดนี้เสี่ยวฮัวไม่เห็นหรือไงถึงได้โกหกหน้าตาเฉยแบบนี้?
ไกด์ดำรออู๋เสียอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมนานมาก ก็ยังไม่เจอคน เลยโทรไปหา ถึงรู้ว่าลูกค้าลงมาเจอเพื่อนก่อน เลยไปที่ลานจอดรถใต้ดินแล้วไปกับเพื่อน: "เจ้านายครับ ผมรอคุณอยู่ที่นี่ตั้งสองชั่วโมง กลัวไปรบกวนคุณพักผ่อน เลยไม่กล้าโทรตาม จนกว่าไม่แน่ใจว่าคุณจะพลาดเครื่องบิน ผมก็ยังจะรออยู่อย่างโง่ๆ แบบนี้ ไม่คิดว่า...ชีวิตของไกด์มันช่างโชคร้ายจริงๆ นะครับ ช่วงนี้ผมทุ่มเทพาคุณกินทั่วปักกิ่ง คุณจะจากไปโดยไม่บอกกล่าวได้ยังไงกันครับ?"
อู๋เสียก็รู้สึกเกรงใจ เขาไม่คิดว่ามาเที่ยวแล้วจะเจอคนรู้จักได้ เสี่ยวฮัวก็ใจดีขนาดนี้ เขาไม่กล้าปฏิเสธ เลยลืมไกด์ไปเลย: "ขอโทษจริงๆ นะครับคุณไกด์ คุณวางใจได้ ค่าจ้างผมจะไม่หักคุณสักบาท เพราะวันนี้ก็เสียเวลาอันมีค่าของคุณไปด้วย อีกเดี๋ยวผมจะโอนเงินเข้าบัญชีคุณ ถ้าต้องการเงินสด คุณมาที่บ้านเพื่อนผมก็ได้ ผมจ่ายให้สดๆ ตรงนั้นเลย"
ตอนแรกที่ได้ยินอู๋เสียเรียกเขาว่าคุณไกด์ ไกด์ดำยังอยากจะแก้ตัว แต่พอคิดว่าไม่ต้องเป็นไกด์ก็ได้เงินฟรี เขาก็ดีใจจนลืมเรื่องการเรียกไปได้ทันที: "ได้เลยครับ ถ้างั้นคุณบอกที่อยู่ผมหน่อย เดี๋ยวผมขับรถไปหาคุณตอนนี้เลย"
อู๋เสียบอกที่อยู่บ้านเจี่ย อวี้เฉินไป ไกด์ดำบอกว่าอีกสิบห้านาทีจะถึง
รับเงินสดสองพันหยวนจากอู๋เสีย ไกด์ดำก็ขับรถจากไปอย่างอารมณ์ดี ที่นี่คือบ้านของคุณเจี่ย ขับรถไปชนเขาเข้าละก็ คงโดนทวงค่าเช่าอีกแน่ๆ
วิธีต้อนรับเพื่อนของเจี่ย อวี้เฉินคือการพาไปช้อปปิ้ง แล้วก็ไปกินอาหารที่ร้านแพงที่สุด อู๋เสียดูราคาอาหารในเมนูแล้วพูดอย่างไม่อยากเชื่อ: "แพงขนาดนี้เลยเหรอ?"
เจี่ย อวี้เฉิน: "ก็พอไหวน่า กินไหว วางใจสั่งได้เลย ฉันเลี้ยงเอง"
อู๋เสียกลืนน้ำลายลงคอ ถึงเขาจะเป็นลูกคนรวยก็จริง แต่ไม่เคยเก็บเงินได้เลย บางวันใช้เป็นแสน บางวันจนต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่อาหารแพงขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต ค่อยๆ สั่งไก่ต้มสักถ้วยให้ซานชี แล้วส่งเมนูคืนให้เจี่ย อวี้เฉิน พูดว่าอะไรก็ได้ตามแต่เจ้าบ้านจะจัด
เจี่ย อวี้เฉินขำ: "ตระกูลอู๋จนขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเธอแม้แต่ค่าข้าวมื้อละหลายหมื่นยังกินไม่ไหว" เจี่ย อวี้เฉินสั่งอาหารไปเก้าเมนูติดกัน ช่วงนี้เขารู้แล้วว่าซานชีชอบกินอะไร ไม่ใช่เพราะคิดว่าเก้าเมนูพอแล้ว แต่เพราะโต๊ะยังวางไม่พอต่างหาก
อู๋เสีย: "ถึงจะมีเงินก็ไม่ควรใช้สุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้ แล้วอีกอย่างตอนนี้ฉันยังต้องเลี้ยงน้องสาวอีก ต้องคิดหน้าคิดหลังหน่อย"
เจี่ย อวี้เฉิน: "เธอเป็นพี่ที่ดีจริงๆ ฉันก็ชอบซานชีเหมือนกัน ต่อไปถ้าเธอต้องการอะไรก็มาหาฉันได้"
อู๋เสีย: "แบบนั้นก็เกรงใจสิ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ"
อู๋เสียกับซานชีพักที่บ้านเจี่ย อวี้เฉินอีกหนึ่งอาทิตย์ ก็ถูกโทรศัพท์จากบ้านตามกลับเรื่อยๆ พวกเขาได้ยินว่าอู๋เสียรับเลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่ง แต่รอตั้งนานก็ไม่เห็นพากลับบ้าน เลยถือโอกาสที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าโทรตามให้อู๋เสียพาเด็กกลับบ้านให้ดูหน่อย
อู๋เสียกับซานชีเลยต้องลาเจี่ย อวี้เฉินกลับไปหังโจว ช่วงนี้ของขวัญที่เจี่ย อวี้เฉินซื้อให้พวกเขาส่งกลับไปที่อู่ซานจวีเรียบร้อยแล้ว
อู๋เสีย: "ซานชี เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับบ้านเก่าไปหาย่า กับพ่อแม่ ลุงสอง ลุงสาม เธอไม่ต้องตื่นเต้น พวกเขาต้องชอบเธอแน่ๆ"
ซานชีสงสัย: "ตื่นเต้นคืออะไร?"
อู๋เสียลูบหัวเธอ มองท่าทางงงๆ ของเธอแล้วยิ้ม: "ไม่มีอะไร เธอเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว"
ตอนอู๋เสียกลับถึงบ้านเก่า คนในบ้านก็นั่งรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว พอเห็นเด็กสาวที่อู๋เสียพามาดูซื่อๆ ไร้เดียงสา ต่างก็คิดในใจ: ไอ้หนูนี่คงคิดว่าตัวเองโง่เกินไป เลยหาคนที่โง่กว่ามาช่วยตัวเองเป็นเพื่อนหรือไง?
คุณยายอู๋เห็นซานชีก็ดีใจ รีบกวักมือเรียก: "เด็กดีจริงๆ มานี่มาหาย่า ให้ย่ามองให้ชัดๆ หน่อย"
ซานชีมองคุณยายอู๋แล้วหันไปมองอู๋เสีย เห็นเขาพยักหน้าแล้วผลักไหล่เธอ เธอถึงเดินไปช้าๆ แล้วพูดว่า "ยายสวัสดีค่ะ!" ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่อู๋เสียสอนไว้ก่อนแล้ว แค่เธอเรียกคนให้เพราะๆ รับรองไม่มีใครต้านทานการโจมตีด้วยความน่ารักนี้ได้
คุณยายอู๋ยิ้มตาหยี: "ดีๆ เป็นเด็กดีจริงๆ นี่คือของขวัญที่ยายให้เป็นของกำนัล อยากได้อะไรก็ไปซื้อเองนะ" อู๋เสียเห็นยายหยิบบัตรใหม่ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ซานชีหันไปมองอู๋เสียอีกครั้ง เห็นเขาพยักหน้า เธอถึงรับไว้
คุณยายอู๋พาซานชีไปทักทายอู๋อีฉงกับภรรยา อู๋เอ้อไป๋ และอู๋ซานสิง ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสที่สุดเท่าที่จะทำได้คุยกับซานชี กลัวเธอจะตกใจ รวมถึงอู๋ซานสิงที่ชอบคิดมากอยู่แล้ว
แต่ซานชีไม่ค่อยชอบคนในครอบครัวนี้เท่าไหร่ พอทักทายเสร็จเธอก็กลับไปนั่งข้างอู๋เสียกินขนมต่อ
อู๋อีฉงเห็นซานชีตั้งใจกินของอย่างเดียวเหมือนไม่สนใจอะไร เลยไม่หลบเธอ: "เสี่ยวเสีย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมไม่ปรึกษาพวกเราก่อนแล้วถึงรับเลี้ยงซานชี รับเลี้ยงแล้วก็ไม่พามาให้พวกเรารู้จัก ทำแบบนี้ซานชีจะคิดยังไงกับตระกูลอู่ของเรา"
อู๋เสีย: "พ่อครับ พ่อคิดมากไปแล้ว ซานชีเธอตอบสนองช้า แถมเธอเติบโตมาในที่ปิด ไม่รู้อะไรเลย ไม่เข้าใจเรื่องการเข้าสังคม งานอดิเรกของเธอคือกินกับดูวิว"
อู๋ซานสิง: "ที่ปิด? หมายความว่าไง? พูดให้ชัดสิ"
อู๋เสีย: "จริงๆ ผมก็รู้ไม่มาก ซานชีแม่ของเธอถูกคนชื่อเจ้า ลี่ฆ่าตาย แต่เจ้า ลี่คนนี้กลับเลี้ยงซานชีมา แต่คงเลี้ยงไว้ในป่าลึก พอเธอโตขึ้น คนนั้นคงไม่อยากเลี้ยงแล้ว เลยทิ้งซานชีไป ผมตรวจสอบแล้ว ชื่อเจ้า ลี่เป็นชื่อปลอม ผมเห็นซานชีน่าสงสารเลยรับเลี้ยงมา ก็ไม่รู้ทำไม พอคิดว่าเธอจะต้องลำบาก ผมก็รู้สึกเศร้า"