ตอนเย็นเพื่อฉลองการเกิดใหม่ของซานชี อู๋เสียจึงพาเธอกับหวังเหมิงไปกินมื้อใหญ่ที่เตาเหลวโหว และแนะนำเมนูเด็ดของร้านอย่างปลาหวงตี้ซูฉุนหวีเป็นพิเศษ แต่เสียดายที่ซานชีไม่ชอบกินปลา เธอชอบกินไก่ กินไก่ทั้งตัวคนเดียว แล้วยังดื่มซุปไก่ไปอีกหนึ่งหม้อ ทำเอาอู๋เสียตกใจวิ่งไปร้านขายยาซื้อยาช่วยย่อยมาเต็มกำมือ กลัวว่าเธอจะกินมากเกินไปอีก
หลังจากนั้นไม่กี่วัน อู๋เสียก็พาซานชีเที่ยวกินไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในหังโจว ทั้งร้านเก่าแก่ร้อยปีและร้านใหม่ ๆ ต่างถูกพวกเขากินจนทั่ว จนกระทั่งบัตรประชาชนของซานชีออกมา เขาจึงพาเธอไปซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดและเคสโทรศัพท์น่ารัก ๆ
อู๋เสียสอนซานชีใช้โทรศัพท์มือถือจนเหนื่อยแทบแย่ แล้วก็ด่าเจ้า ลี่ ในใจไม่รู้กี่รอบ ส่วนอีกโลกหนึ่ง เจ้า ลี่ ที่กำลังจับผีอยู่ก็จามไม่หยุด จนผีร้ายฉวยโอกาสตอนเผลอหนีไปได้ "บัดซบ! ผู้หญิงคนไหนคิดถึงฉันกันแน่? ไม่เหมาะกับเวลาเอาซะเลย"
อู๋เสียมองดูท่าทางน่ารักของน้องสาว ยิ้มแบบคนเอ็นดู "ซานชี พรุ่งนี้พี่จะพาไปเที่ยวเมืองหลวงกันไหม? ที่นั่นเป็นเมืองหลวงของประเทศเรา หนูอยากไปไหม?"
ซานชี: "ไปสิ มีของอร่อยไหม?"
อู๋เสียแปลกใจที่น้องสาวตัวนุ่มนิ่มของเขาเป็นนักกินตัวยง ทั้งวันไม่กินก็กำลังไปกิน แต่ท้องของเธอไม่เคยป่องเลยสักครั้ง? ไม่รู้ว่าจะมีโรคอะไรหรือเปล่า แต่คนโบราณว่าไว้ กินได้คือบุญ ซานชีก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายอะไร คงเป็นแค่ชอบกินอาหารเท่านั้นเอง เขาจึงด่าเจ้า ลี่ ที่ไม่ใช่คนอยู่อีกครั้ง
ว่าแล้วก็ไปเลย วันรุ่งขึ้นทั้งสองคนก็ขึ้นเครื่องไปเมืองหลวง เพื่อให้เที่ยวได้อย่างสนุกสนาน อู๋เสียยังติดต่อไกด์มืออาชีพไว้ล่วงหน้า แต่ทำไมคน ๆ นี้ถึงใส่เสื้อหนังสีดำทั้งชุด ใส่แว่นตากันแดด ท่าทางเกเร ๆ ดูไม่ค่อยเหมือนคนดีเลย
ไกด์ดำ: "คุณอู๋หรือเปล่าครับ? ผมไกด์ของคุณ ไกด์ดำ เรียกผมว่าแว่นดำก็ได้ เดี๋ยวผมพาคุณไปขึ้นรถก่อน โรงแรมผมจองไว้แล้ว ระดับห้าดาว รับรองถูกใจคุณแน่นอน"
ใจดีขนาดนี้เลยหรือ อู๋เสียลังเล "คุณแซ่ดำ? ชื่อคุณฟังดูไม่ค่อยเหมือนคนดีเลยนะ? อย่างนั้นฉันหาคนอื่นดีกว่า"
ไกด์ดำเปลี่ยนสีหน้าทันที "อย่าเลยครับ เจ้านาย ถึงผมจะตัวใหญ่หน่อย แต่ผมเป็นคนดีนะ ผมมีทั้งพ่อแม่และลูกที่ต้องดูแล ถ้าวันนี้คุณไม่จ้างผม ผมก็ต้องอดตาย แล้วยังต้องเก็บเงินรักษาโรคอีก คุณอย่าเพิ่งเลิกจ้างผมนะ ผมขอร้องละ"
อู๋เสียกำลังจะพูด ก็เห็นซานชีจ้องไกด์คนนี้แล้วน้ำลายไหล ไม่ใช่นะ? น้องสาวจะชอบคนดำ ๆ คนนี้หรือ? ไม่ได้ ๆ ต้องแยกพวกเขาออกจากกันให้ได้ เขาจึงดึงซานชีจะเลี่ยงไกด์ดำไป แต่แรงน้อยไปดึงไม่ออก หันไปพูดกับซานชีว่า "ซานชี connect ไปกับพี่ เจ้าคนนี้ไม่ใช่คนดี"
ซานชีดึงอู๋เสียมายืนอยู่ตรงหน้าไกด์ดำ "ของอร่อย อยากกิน"
ไกด์ดำรู้สึกว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ดูอันตรายมาก เหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว หรือว่าเธอจะชอบเขาเข้าแล้ว? เขาก็รู้อยู่ว่าเสน่ห์ของเขานั้นไร้เทียมทาน ดูสิ เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็ทำเอาผู้หญิงคนนี้ถึงกับน้ำลายไหลให้เขาแล้ว เพียงแต่สายตาแบบนี้น่ากลัวเกินไปหน่อย
ไกด์ดำ: "เจ้านายครับ คุณดูน้องสาวคุณเหมือนอยากให้ผมเป็นไกด์นำทางนะครับ ไม่งั้นคุณลองพิจารณาผมดู ผมสาบานได้ ผมเป็นคนดีจริง ๆ ปีนี้หาเงินยาก จะแต่งตัวแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้ใครมารังแกต่างหาก"
อู๋เสียดึงซานชีไม่ออกจริง ๆ จำใจยอม "ก็ได้ นายพาเราไปโรงแรมเก็บกระเป๋าก่อนละกัน"
พอเดินตามไกด์ดำมาที่รถแท็กซี่คันหนึ่ง อู๋เสียก็อุทาน "นายยังเปิดแท็กซี่อีกเหรอ?"
ไกด์ดำยื่นนามบัตรให้เขา "ตอนที่ไม่มีงานอื่น ผมก็ขับแท็กซี่หารายได้เสริม"
อู๋เสียดูนามบัตร เห็นเขียนว่านวดคนตาบอด ด้านล่างยังมีซ่อมท่อประปา ซ่อมแอร์ ติดตั้งเครื่องใช้ไฟฟ้า งานบ้าน อีกทั้งยังมีงานบอดี้การ์ดด้วย จึงถามว่า "นายตาบอดเหรอ? แล้วยังขับรถอีก?"
ไกด์ดำ: "ไม่ได้ตาบอดหรอก แค่เป็นลูกเล่น"
อู๋เสียโกรธ "นายแกล้งทำเป็นตาบอด เพื่อหลอกให้คนอื่นสงสาร นายไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ?"
ไกด์ดำเปลี่ยนเป็นสีหน้าเสียใจทันที พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ขอโทษที ผมไม่ค่อยมีการศึกษา อยากเก็บเงินรักษาโรคก็ต้องทำแบบนี้ ถ้าอยากแฉผมก็เชิญเลย ผมไม่โกรธคุณ"
เขาทำแบบนี้ทำให้อู๋เสียรู้สึกผิดขึ้นมา เหมือนตัวเองเป็นคนเลวอะไรแบบนั้น "เอ่อ... นายก็ลำบากเหมือนกัน ไม่เป็นไร ถ้านายไม่ทำเกินไป ฉันก็ถือว่าไม่รู้"
อู๋เสียหันไปก็เห็นน้องสาวยังน้ำลายไหลใส่ไกด์ดำอยู่ตลอด รีบหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดให้ "ซานชี หนูยังเด็ก อย่าไปคิดเรื่องไม่ดี ๆ นะ"
ซานชี: "พี่คะ อยากกิน"
อู๋เสีย: "ได้ ๆ พี่รู้ว่าหนูหิว เดี๋ยวถึงโรงแรมพี่จะสั่งอาหารให้กินนะ ได้ไหม?"
ซานชีส่ายหน้า "ไม่ได้ หนูอยากกินเธอ" พูดพลางชี้ไปทางไกด์ดำ
อู๋เสียหน้ามืด "ไม่ได้ ๆ เดี๋ยวพี่สั่งไก่ให้กินนะ ได้ไหม?"
ซานชีเสียดาย หันหลังกลับไม่มองไกด์ดำอีก เพราะไม่งั้นเธอจะน้ำลายไหลอีก ไม่ได้กินวิญญาณมานานแล้ว ถึงวิญญาณนี้จะดำปี๋ แต่เธอก็ถือว่ากินเต้าหู้เหม็นก็ได้ แต่เสียดายที่พี่ไม่ยอม ช่างเถอะ กินไก่ก็กินไก่
ไม่นานก็มาถึงโรงแรมห้าดาว ไกด์ดำช่วยทั้งคู่เช็คอิน กลับมาที่ห้องวางกระเป๋าเสร็จ อู๋เสียรีบให้ไกด์ดำพาพวกเขาไปกินข้าว ต้องมีไก่อร่อย ๆ ด้วย
พอเห็นน้องสาวเลิกน้ำลายไหลใส่ไกด์ดำ อู๋เสียก็โล่งใจ คิดว่าซานชีคงชอบแบบเด็ก ๆ แป๊บเดียวก็เบื่อ
คนอื่นมาเที่ยวเมืองหลวงก็ไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ แต่อู๋เสียกับซานชีกลับกินไปทั่วทุกตรอกซอกซอย โชคดีที่ไกด์ดำเป็นคนปักกิ่งแท้ ๆ ไม่ว่าซอยจะลึกแค่ไหนเขาก็หาเจอ
กินทั่วเมืองหลวงแล้ว อู๋เสียตั้งใจจะย้ายไปเมืองต่อไป แต่ในวันที่จะออก เขาเพิ่งออกจากห้องก็เจอคนกลุ่มหนึ่ง หนึ่งในนั้นเป็นผู้ชายใส่สูทสีชมพู เดินมาหาเขาแล้วถาม "อู๋เสีย? นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง?"
อู๋เสียถามด้วยความสงสัย "คุณเป็นใคร?"