บทที่ 27 รีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย
“เสื้อไม่ต้องเอามาคืน”
เสิ่นหวยยกรถจักรยานขึ้นจากข้างกำแพง มือกดอยู่บนแฮนด์ พูดสั้น ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ซูเนี่ยนเหอเอาเสื้อกลับมาคืนอีก
ซูเนี่ยนเหอกอดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้น ยืนนิ่งอยู่ปากตรอก “แต่ถ้าคุณกลับไปโดยไม่มีเสื้อเชิ้ต แล้วป้าหลิวถามขึ้นมาจะทำยังไงคะ?”
“ฉันจะออกทางประตูหลัง”
“ถึงอย่างนั้นก็มีคนเห็นอยู่ดีค่ะ”
“ดูแลตัวเองก่อนเถอะ”
ซูเนี่ยนเหอถูกเขาพูดจนเถียงไม่ออก ได้แต่พาดเสื้อเชิ้ตกลับลงบนบ่า ก้มหน้าตามเขาไปข้าง ๆ ก้าวเท้าเบา ๆ กลัวรองเท้าผ้าจะเหยียบก้อนหินจนเกิดเสียง
เสิ่นหวยเข็นรถเดินอยู่ด้านนอก ห่างจากเธอครึ่งก้าว ไม่เข้าใกล้และไม่เร่งเธอ ล้อรถค่อย ๆ กลิ้งเลียบกำแพง ช่วยบังลมที่พัดมาจากปากตรอก
ในใจซูเนี่ยนเหอสับสนวุ่นวาย พอพูดเรื่องเหล่านั้นออกไปแล้ว เธอก็เสียใจขึ้นมาทันที
เธอเป็นแค่แม่บ้านที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น มีสิทธิ์อะไรไปพูดเรื่องความลำบากกับเสิ่นหวย
แต่เสิ่นหวยไม่ได้ดุเธอ และไม่ได้ใช้อำนาจหรือฐานะกดข่มเธอ เพียงหลีกทางให้เธอเดิน แล้วอยู่เป็นเพื่อนเงียบ ๆ ระหว่างทาง
ใกล้ถึงประตูหลังบริเวณที่ทำการคณะกรรมการพรรคเทศบาล ซูเนี่ยนเหอก็หยุดเดิน ถอดเสื้อเชิ้ตออกจากบ่าแล้วยื่นให้ด้วยสองมือ “ช่างเทคนิคเสิ่น ข้างหน้ามีป้อมยาม ถ้าฉันใส่เสื้อของคุณเข้าไป คงยิ่งถูกซักถามค่ะ”
เสิ่นหวยมองเสื้อที่เธอกอดไว้ตรงอก แล้วมองกระโปรงที่ถูกเรือนร่างของเธอดันจนเสียทรง เขายกมือรับเสื้อเชิ้ตมา แต่ไม่ได้รีบสวม
“เข้าไปแล้วก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที”
“ค่ะ”
“ถ้าหวังลี่ผิงถามอะไร อย่าพูดถึงฉัน”
ซูเนี่ยนเหอบิดสายกระเป๋าเล่นด้วยนิ้ว ตอบเสียงเบา “ฉันรู้แล้วค่ะ”
เสิ่นหวยพาดเสื้อเชิ้ตไว้บนแฮนด์จักรยาน แล้วพูดเสียงต่ำ “ถ้าพรุ่งนี้เธอบังคับให้เธอไปพบหลู่อี้อีก อย่าเพิ่งรีบตอบตกลง”
พอได้ยินชื่อหลู่อี้ ใจซูเนี่ยนเหอก็ไหววูบขึ้นมาอีกครั้ง “คุณหลู่เป็นคนไม่เลวนะคะ”