บทที่ 26 คุณเพิ่งสิบแปด จะรีบไปทำไม
“เมื่อกี้ฉันกลัวตกลงไป เลยกอดคุณไว้ค่ะ”
พอซูเนี่ยนเหอพูดจบ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว นิ้วมือกำสายกระเป๋าผ้าใบเก่าแน่น จนสายกระเป๋ายับเป็นรอยลึก
เสิ่นหวยนั่งอยู่บนเบาะหน้าของจักรยาน ไม่ได้ตอบทันที
โคมไฟตรงปากตรอกไม่ได้ซ่อมมานาน แสงสลัวส่องลงบนบ่าและแผ่นหลังของเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกลมกลางคืนพัดแนบแผ่นหลัง รอยยับที่เกิดขึ้นตอนเธอพุ่งเข้ามายังไม่คลาย
ยิ่งรอ ซูเนี่ยนเหอก็ยิ่งกระวนกระวาย กลัวเขาจะเข้าใจผิดว่าเธอไม่รู้จักอาย ทั้งกลัวเขาจะรำคาญที่เธอสร้างปัญหา จึงขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย แล้วพูดเสริมเสียงเบา “หลุมบนถนนตรงนั้นลึกมาก ฉันนั่งไม่มั่นคงจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ”
เสิ่นหวยกำแฮนด์จักรยาน เส้นเอ็นบนหลังมือปูดชัด
เขาอยากดุเธอสักสองประโยค บอกว่าอย่าไปกอดผู้ชายส่งเดชอีก แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับติดอยู่ตรงนั้น
ถ้าเธอไม่กอดเขา จะให้เธอตกลงไปกองกับพื้นถึงจะเรียกว่าทำตามกฎเกณฑ์หรือไง
แต่จังหวะที่เธอโผเข้ามากอดเขาเมื่อครู่ จนตอนนี้เขาก็ยังตั้งสติไม่ได้
เสิ่นหวยหันล้อหน้าให้ตรง น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย “ฉันไม่ได้บอกว่าคุณตั้งใจ”
ซูเนี่ยนเหอโล่งใจไปครึ่งหนึ่ง แล้วถามอย่างระมัดระวัง “แล้วคุณจอดทำไมคะ”
เสิ่นหวยหันข้างมา ไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตาหยุดอยู่ที่ชุดกระโปรงรัดรูปเกินไปตรงหน้าเธอ “คุณแต่งตัวแบบนี้กลับไป พอเข้าไปในหมู่บ้านทหารแล้วมีคนเห็น พรุ่งนี้ก็มีคนเอาไปนินทาอีก”
ซูเนี่ยนเหอถึงได้รู้ตัว รีบก้มหน้าปิดคอเสื้อ
กระโปรงถูกแรงกระเทือนเมื่อครู่ดึงจนเบี้ยว กระดุมสองเม็ดตรงอกตึงจนแทบรับไม่ไหว เธอใช้มือกดไว้ อายจนลามแดงไปถึงลำคอ
“ฉันเองก็ไม่ได้อยากใส่ค่ะ”
เธอรีบอธิบาย เสียงเบาและขาดเป็นห้วง “พี่หวังบอกว่าถ้าฉันใส่เสื้อเก่าไป จะทำให้บ้านสกุลเสิ่นขายหน้า ถ้าฉันไม่ใส่ พี่เขาต้องไม่พอใจแน่ ตอนแรกฉันคิดว่าเข้าไปนั่งสักพักก็จะกลับ ไม่คิดว่าจะเจอคนเยอะขนาดนั้น”
พอเสิ่นหวยได้ยินชื่อหวังลี่ผิง ริมฝีปากบางก็เม้มเป็นเส้นตรง