บทที่ 49 คุยกันทั้งที่ยังกอดอยู่ (ฉบับแก้ไข)
ทางเดินชั้นสองเงียบสนิท
เสิ่นหวยเดินลงมาตามบันได
หลิวฮุ่ยเจินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าห้องครัว
ซูเนี่ยนเหอกำลังตักมันฝรั่งเส้นผัดที่ทำเสร็จแล้วใส่จาน ท่าทางลนลานเล็กน้อย
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็หันไปมอง เห็นเสิ่นหวยยืนอยู่ตรงประตูจึงตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังช่วงเอวชนเตาไฟเข้าเต็ม ๆ
“คุณ...คุยกันเสร็จแล้วเหรอคะ” เธอถามเสียงเบา
เสิ่นหวยเดินเข้ามาแล้วเอื้อมมือปิดประตูครัวจากด้านใน
พื้นที่แคบ ๆ กลับยิ่งดูคับแคบลงไปอีก
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สายตาจับอยู่ตรงไหปลาร้าที่ถูกปกปิดไว้ใต้ปกเสื้อ
“เมื่อกี้แอบฟังเหรอ” เสิ่นหวยถาม
ซูเนี่ยนเหอส่ายหน้ารัว ๆ “เปล่าค่ะ ฉันผัดกับข้าวอยู่ตลอด ไม่ได้ยินอะไรเลย”
เสิ่นหวยหัวเราะเบา ๆ “ไม่ได้ยิน แล้วรู้ได้ยังไงว่าพวกเรากำลังทะเลาะกัน”
ซูเนี่ยนเหอถึงกับพูดไม่ออก แก้มค่อย ๆ แดงขึ้น
เสิ่นหวยยกมือขึ้น ฝ่ามือใหญ่แตะลงบนเอวด้านหลังของเธอ แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้ตัว
“ไม่ต้องกังวล” เขาก้มลง ริมฝีปากเฉียดใบหูเธอ “ฉันไม่ได้พูดถึงเธอ บอกไปแล้วว่าเรื่องในบ้านฉันจะจัดการเอง ก่อนถึงตอนนั้น ฉันจะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”
ซูเนี่ยนเหอถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไออุ่นจากร่างชายหนุ่มซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อบางเข้ามา ร้อนจนเธอแทบยืนไม่ไหว
“คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ กับข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวป้าหลิวก็ลงมา” เธอยื่นมือดันอกเขา