บทที่ 48 แม่ลูกปะทะคารม
ประตูห้องอาบน้ำเปิดค้างอยู่
น้ำเย็นจากก๊อกไหลซู่ลงมาไม่ขาดสาย เสิ่นหวยยืนอยู่หน้าอ่าง มือทั้งสองยันขอบอ่างไว้
ในอากาศยังหลงเหลือกลิ่นหวานจาง ๆ
ซูเนี่ยนเหอวิ่งหนีไปไกลแล้ว
เธอพรวดเข้าไปในห้องเด็กที่อยู่ติดกัน ลนลานหยิบขวดนมมาผสมน้ำอุ่น
ป้าหวังบ่นพึมพำว่าเจ้าตัวเล็กอารมณ์ร้าย ไม่ทันสังเกตแก้มที่แดงผิดปกติกับริมฝีปากบวมของซูเนี่ยนเหอ เธอหยิบผ้าอ้อมไปซัก
เมื่อเห็นป้าหวังเดินออกไป ซูเนี่ยนเหอก็เติมน้ำนมลงในนมผง แล้วสอดจุกนมใส่ปากเสิ่นผิงอัน
เจ้าตัวเล็กได้กลิ่นนมที่คุ้นเคยก็สงบลงทันที มือจิ๋วทั้งสองข้างกอดขวดนมไว้พลางดูดจ๊วบ ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
ซูเนี่ยนเหอก้มหน้า หอบหายใจเฮือกใหญ่
คอเสื้อถูกดึงจนหลวมเล็กน้อย จี้ดอกโบตั๋นทองคำแท้ที่อยู่ใต้สาบเสื้อแนบติดผิว โลหะที่เคยเย็นเฉียบถูกไออุ่นจากร่างกายเธอทำให้ร้อนระอุไปนานแล้ว
พอป้อนนมเสร็จ เธอก็ส่งเด็กให้ป้าหวัง แล้วรีบมุดเข้าไปในครัวเตรียมอาหารเย็น
มันฝรั่งบนเขียงหั่นไปได้ครึ่งลูกแล้ว เธอกำมีดทำครัวไว้ แต่จิตใจกลับไม่อาจสงบลงได้เลย
ริมฝีปากยังคงมีไออุ่นของผู้ชายคนนั้นหลงเหลืออยู่ สัมผัสที่ทั้งเอาแต่ใจและรุกเร้าทำให้แม้แต่มือที่ถือมีดก็อ่อนแรง
ยังไม่ถึงเวลาอาหารตามปกติ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านนอกห้องนั่งเล่น
ประตูหน้าถูกผลักเปิด
หลิวฮุ่ยเจินสวมรองเท้าหนังส้นสูงปานกลางเดินเข้ามา เธอโยนกระเป๋าถือลงบนโซฟาอย่างแรง
วันนี้เธอสวมเสื้อแขนสั้นผ้าเนื้อดีทรงเนี้ยบ ผมดัดเป็นลอนงอน แต่สีหน้ากลับเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
“เสิ่นหวย!” หลิวฮุ่ยเจินขึ้นเสียงดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น