บทที่ 50 ยื่นขอบ้านพักของหน่วยงาน
ค่ำคืนในฤดูร้อนอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งตอนนี้ทั้งสองแนบชิดกอดกัน ซูเนี่ยนเหอรู้สึกแม้แต่ลมหายใจก็ร้อนผ่าว
เธอขยับตัวเล็กน้อยแล้วบ่นเสียงเบา “ร้อนจัง”
เสิ่นหวยเหยียดแขนยาวข้ามตัวเธอ มือกดปุ่มพัดลมไฟฟ้าตราหัวเซิงสีเขียวบนโต๊ะข้างเตียง
เขาไม่ได้เปิดให้พัดส่าย แต่ปรับทิศทางลมให้พัดมาทางทั้งคู่โดยตรง ใบพัดหมุนส่งเสียงหึ่ง ๆ ลมเย็นพัดตรงเข้ามา
“แบบนี้ก็ไม่ร้อนแล้ว” เสิ่นหวยชักมือกลับ แล้วโอบเอวเธอไว้ตามจังหวะ
ซูเนี่ยนเหอหดคอเล็กน้อยเมื่อลมพัดโดน มือทั้งสองยันอกเขาไว้ “เป่านาน ๆ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”
“ฉันกอดเธออยู่ ไม่เป็นหวัดหรอก” เสิ่นหวยวางคางลงบนกระหม่อมเธอ กระชับแขนแน่นขึ้น โอบเธอทั้งตัวไว้ในอ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูเนี่ยนเหอฟังเสียงหัวใจเต้นมั่นคงจากอกเขา แล้วรู้สึกว่าคำพูดนี้ก็ฟังขึ้นอย่างปฏิเสธไม่ได้
นิ้วของเธอจับชายเสื้อกล้ามเขาไว้ ความคิดพลันวกไปถึงอีกเรื่อง
“เสิ่นหวย” เสียงเธอเบาบาง แฝงความกังวลที่เห็นได้ชัด “ถ้าป้าหลิวตื่นมาเข้าห้องน้ำ แล้วเจอว่าฉันไม่ได้อยู่ชั้นหนึ่ง หรือถ้ามาหานายตรง ๆ จะทำยังไง?”
“ถ้าไม่มีธุระ ป้าหลิวไม่มาหรอก” เสิ่นหวยตอบอย่างสงบนิ่ง
ซูเนี่ยนเหอยังไม่วางใจ เงยหน้าขึ้นจากอกเขา “บ่ายนี้นายทะเลาะกับป้าหลิว ป้าก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าพวกเราอยู่ในห้องด้วยกันดึกดื่นแบบนี้ ป้าต้องไล่ฉันออกจากหมู่บ้านทหารแน่”
ยุคนี้หางานไม่ง่าย แถมบ้านเสิ่นยังให้ค่าแรงสูง
สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือการเสียงานที่ทำให้มีข้าวกินอิ่มท้อง
ถ้ากลับหมู่บ้านหลิวเหอ พ่อแท้ ๆ ก็จะขายเธอให้ตาแก่เพื่อแลกสินสอด ส่วนถ้าอยู่ในเมืองโดยไม่มีงานทำ ก็จะถูกรังแกโดยนักเลงอันธพาลอย่างจ้าวเฉียง