เสิ่นหวยมองท่าทางเห็นเงินเป็นตาโตของเธอแล้วหัวเราะสั้น ๆ
เขาเหยียดแขนยาวออกไป ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนทันที
“ของขวัญสำหรับเธอ” เสิ่นหวยก้มลง ปลายจมูกไล้ไปตามซอกคอด้านข้างของเธอ “โฉนดบ้านเขียนชื่อเธอไว้ ต่อไปถ้ามาปักกิ่งประชุมหรือตรวจบัญชี ก็ไม่ต้องไปพักโรงแรมสำหรับชาวต่างชาติ กลับบ้านได้เลย”
พอซูเนี่ยนเหอได้ยินคำว่า “โฉนดบ้านเขียนชื่อเธอไว้” ก็โอบเอวสอบของเขาไว้ทั้งสองแขน เงยหน้ามองเขา
“คุณเสิ่นลงทุนใหญ่โตจริง ๆ นะ แค่ให้ของขวัญก็ยกเรือนสี่ประสานมาให้ทั้งหลัง” เธอหยอกเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนิด ๆ “ถ้าเป็นสมัยก่อน ฉันคงเป็นสาวงามที่คุณซ่อนไว้ในเรือนทองแล้ว”
“ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย” เสิ่นหวยงอนิ้วดีดหน้าผากเธอเบา ๆ “โฉนดเป็นชื่อเธอ ถ้าจะนับตามธรรมเนียมสมัยก่อน เรือนนี้ก็เป็นทรัพย์สินของเธอ ส่วนฉันก็เป็นชายบำเรอที่เธอเลี้ยงไว้ในเรือนหลัง”
ซูเนี่ยนเหอหัวเราะจนตัวสั่นกับคำพูดหน้าด้านของเขา คอเสื้อชุดยาวสีแดงสดไหวตามแรงขยับ
สายตาเสิ่นหวยเลื่อนไปหยุดบนแผ่นหลังขาวเนียนที่เผยให้เห็นเกือบทั้งหมด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรงสองครั้ง
“เข้าบ้าน” เขาโอบเอวเธอแล้วก้าวยาว ๆ ไปยังเรือนหลัก
ประตูเรือนหลักเปิดออก ลมเย็นก็พัดปะทะเข้ามา
เครื่องปรับอากาศในห้องเปิดทิ้งไว้ อุณหภูมิต่ำมาก
พื้นปูกระเบื้องเรียบมันวาว มีชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้ซ่วนจือราคาแพงตั้งอยู่
ห้องด้านในมีเตียงปู้ปู้ขนาดใหญ่ แขวนม่านโปร่งสีเรียบไว้