บทที่ 80 เสิ่นหวยอายุมากแล้ว
กุ้ยฮวาลากซูเนี่ยนเหอเดินเร็วจี๋ จนฝ่าเท้าแทบจะเสียดสีกับถนนดินจนเกิดประกายไฟ
ทั้งสองวิ่งเหยาะ ๆ กลับมาถึงลานบ้านของยายเสิ่น คุณยายนั่งอยู่บนธรณีประตูห้องโถง มือถือพัดใบลานเก่า ๆ โบกพัดให้ตัวเอง ข้างกายมีกระบุงใส่ถั่วฝักยาวที่เพิ่งเด็ดมาใหม่
“ไปทำอะไรกันมา มีหมาไล่ตามหรือไง” คุณยายเห็นทั้งสองคนหอบหายใจ จึงเอ่ยถาม
กุ้ยฮวาปากไว เล่าเรื่องป้าตงกวาที่หมู่บ้านต้าเหอให้ฟังหมดเปลือกเหมือนเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ ท้ายที่สุดยังพูดถึงซูเนี่ยนเหอที่เกือบโดนคนเบียดชน ดีที่เด็กสาวจากตระกูลไป๋ช่วยไว้
พอคุณยายได้ยิน สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันที ใช้พัดชี้หน้ากุ้ยฮวาพลางตำหนิว่า “แกนี่ชอบเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้อยู่ได้ หมู่บ้านต้าเหอนั่นมันที่ไหนกัน มีแต่เรื่องยุ่งเหยิง ถ้าอยากไปดูก็ไปคนเดียวสิ พาเนี่ยนเหอไปด้วยทำไม นางเป็นสาวแล้ว คนเยอะมือไม้ก็วุ่นวาย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ แกรับผิดชอบไหวหรือ”
กุ้ยฮวาหดคอลงเมื่อถูกดุ รู้ตัวว่าผิด จึงหัวเราะแห้ง ๆ สองที “ป้าพูดถูกแล้ว ฉันแค่ไม่ได้คิดให้รอบคอบไปหน่อย เอ่อ ถั่วลิสงในไร่ยังจัดการไม่เสร็จ ฉันรีบไปช่วยก่อนดีกว่า”
พูดจบ กุ้ยฮวาก็หยิบจอบตรงมุมกำแพงแล้วเผ่นหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
ซูเนี่ยนเหอยืนอยู่กลางลาน มือทั้งสองข้างบิดชายเสื้อ นางคิดว่าคุณยายยังโมโหอยู่ และอาจจะดุนางไปด้วย
“คุณยาย หนูไม่ได้ตั้งใจออกไปเดินเล่นนะคะ” ซูเนี่ยนเหอก้มหน้าอธิบาย “หนูเห็นป้าเดินรีบก็เลยตามไปค่ะ”