บทที่ 79 เรื่องฉาวสะเทือนฟ้า
ป้าหวังบ้านข้าง ๆ วิ่งหน้าตั้งเข้ามา เหงื่อท่วมศีรษะ หอบจนแทบหายใจไม่ทัน
“กุ้ยฮวา! ยังจะกินข้าวอยู่อีกเหรอ!” ป้าหวังตบต้นขาฉาด เสียงดังสนั่นจนทำเอานกกระจอกบนต้นไม้บินหนีไปสองตัว “หมู่บ้านต้าเหอขายหน้าคนทั้งหมู่บ้านแล้ว! ครึกครื้นสุด ๆ คนทั้งหมู่บ้านพากันไปดูหมดแล้ว!”
กุ้ยฮวาเป็นคนชอบฟังเรื่องชาวบ้าน พอได้ยินว่ามีเรื่องสนุก ชามข้าวก็ถูกวางลงทันที
“เรื่องอะไรน่ะ?” กุ้ยฮวาขยับเข้ามาใกล้ “เรื่องบ้านใคร?”
“บ้านป้าตงกวาน่ะสิ!” ป้าหวังเล่าอย่างออกรส “ป้าตงกวายังไม่ตาย!”
กุ้ยฮวาทำหน้างุนงง “สองวันก่อนหมอไม่ได้บอกหรือว่าใกล้จะสิ้นใจแล้ว ให้เตรียมงานศพไว้ด้วย? ไม่ตายก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ นี่มันเรื่องครึกครื้นตรงไหน?”
“ดีบ้าดีบออะไรล่ะ!” ป้าหวังร้อนใจจนกระทืบเท้า “หมอบอกว่าร่างกายแกแข็งแรงดี สองวันนี้กินดีอยู่ดี กระปรี้กระเปร่ากว่าฉันเสียอีก!”
“แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“ฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ!” ป้าหวังลดเสียงลง ทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ “สองวันก่อนป้าตงกวาคิดว่าตัวเองไม่รอดแล้วไม่ใช่เหรอ เลยเรียกลูกชายมาที่ข้างเตียงเพื่อสั่งเสีย”
ซูเนี่ยนเหอนั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็อึ้งไปเหมือนกัน
“แกบอกลูกชายว่าพ่อแท้ ๆ ของเขาไม่ใช่ลุงตงกวาคนปัจจุบัน แต่เป็นลุงลี่คนฆ่าหมูในหมู่บ้านต่างหาก!” ป้าหวังปล่อยข่าวใหญ่สะเทือนฟ้า
กุ้ยฮวาตกใจจนแทบอ้าปากค้าง
“อะไรนะ?” กุ้ยฮวาเบิกตากว้าง “แกพูดเรื่องนี้ออกมาจริง ๆ เหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” ป้าหวังตบต้นขาฉาด “แกคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย เลยอยากบอกความจริงก่อนตาย ให้ลูกกลับไปอยู่ในสายเลือดที่แท้จริง ผลน่ะเหรอ! พูดจบแล้วแกกลับไม่ตาย ฟื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น!”