บทที่ 81 ไม่น่าพาคุณมาเลย
ทันใดนั้นเอง ร่างสูงเพรียวสง่างามก็เดินอ้อมออกมาจากหลังต้นไม้
วันนี้เสิ่นหวยตั้งใจลางานครึ่งวันจากโรงงาน ยืมรถจี๊ปของเฮ่อเจี้ยนจวิน รีบขับกลับมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอตั้งแต่เนิ่น ๆ กะว่าจะค้างที่หมู่บ้านสักคืน พรุ่งนี้เช้าจะได้พาซูเนี่ยนเหอกลับไปบ้านหลังใหม่ในเมืองเจียงซื่อโดยตรง
เขาจอดรถไว้ที่ปากหมู่บ้าน พอเดินมาถึงแปลงถั่วลิสงก็ได้ยินบทสนทนาของยายกับหลานใต้ต้นไม้พอดี
ตั้งแต่เรื่อง “รังเกียจว่าเขาแก่” ไปจนถึงเรื่อง “ไต้หนิวกับไต้เฮยตั้น” เขาได้ยินทุกคำไม่มีตกหล่น
“ใครแก่?” เสิ่นหวยเดินเข้ามา น้ำเสียงเรียบเฉยจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
ซูเนี่ยนเหอสะดุ้ง มือที่ถือถั่วลิสงอยู่พลันทำถั่วหล่นลงพื้น
เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เดิมทีควรจะมาถึงพรุ่งนี้
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ ปลดกระดุมคอไว้หนึ่งเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ยืนมองเธอจากด้านบน
ยายเสิ่นเห็นหลานชายคนโตแล้วดีใจจนยิ้มไม่หุบ
“อ้าว เสี่ยวหวย ทำไมวันนี้กลับมาแล้วล่ะ ไม่ใช่บอกว่าจะมาพรุ่งนี้เหรอ?”
“จัดการธุระที่โรงงานเสร็จแล้ว เลยกลับมาก่อน” เสิ่นหวยเดินไปนั่งยอง ๆ บนพื้นที่ว่างข้างซูเนี่ยนเหอ ขายาวงอพับ ก่อนจะหยิบถั่วลิสงที่เปื้อนดินขึ้นมากำมือหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ
ปู่เสิ่นนั่งแกะถั่วลิสงกินอยู่ข้าง ๆ อย่างเอร็ดอร่อย อาการหูตึงก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อครู่เขาได้ยินแว่ว ๆ แค่ว่ายายพูดถึง “ไต้เฮยตั้น” พอเห็นเสิ่นหวยก็ร้องถามเสียงดังลั่น “เสี่ยวหวย เมื่อกี้ย่าพูดว่าใครออกไข่ดำฟองใหญ่เหรอ? แม่ไก่แก่ที่บ้านเราหรือเปล่า?”