กลิ่นหอมหวานในโถงทางเดินเหมือนมีชีวิต มุดเข้าไปในทุกรูขุมขน
เสิ่นหวยแทบจะวิ่งหนีขึ้นบันไดไม้ไปชั้นสอง
เขาตรงไปที่ห้องน้ำชั้นสอง เปิดก๊อกน้ำ
เสียงน้ำไหลดังซ่าในคืนที่เงียบสงัด
เสิ่นหวยวักน้ำเย็นขึ้นมาหนึ่งกำมือ สาดใส่หน้าตัวเอง
หยดน้ำไหลอาบสันจมูกโด่งและกรามคม เข้ม เปียกเสื้อกล้ามสีขาว
อุณหภูมิเย็นเฉียบของน้ำไม่อาจดับไฟที่ลุกโชนขึ้นมาในใจเขาได้ พอหลับตาลง สมองก็เต็มไปด้วยภาพน่าอายแต่เย้ายวนจากห้องคนรับใช้ชั้นล่าง
เอวบางขาวผ่องนั่น สะโพกอวบที่สั่นไหวรุนแรง และน้ำนมที่หยดจากขวดแก้ว
ในฐานะวิศวกรที่เรียนจบปริญญาตรี สาขาเครื่องกลจากมหาวิทยาลัยอุตสาหกรรม เขาเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์และวัตถุนิยม
นี่มันเหลือเชื่ออย่างกับนิทาน ผิดหลักสรีรวิทยามนุษย์ปกติไปโดยสิ้นเชิง
เด็กสาวที่ยังไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีลูก จะมีของแบบนั้นได้ยังไง?
แต่ข้อเท็จจริงก็อยู่ตรงหน้า
เบาะแสที่เชื่อมโยงกัน – ความอยากอาหารผิดปกติของเธอ พฤติกรรมหลบๆ ซ่อนๆ ในห้องเก็บของ จู่ๆ เฉินผิงอันก็เจริญอาหารดีขึ้น และกลิ่นหอมหวานที่ติดตัวเธอไม่มีวันล้างออก – ตอนนี้มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลหมดแล้ว
เสิ่นหวยดึงผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้าลวกๆ
เขาพิงผนังกระเบื้องเย็นๆ หน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด กลิ่นนั่นเหมือนฝังแน่นในความทรงจำ ทำให้คอแห้งผากอย่างประหลาด
คืนนั้น เสิ่นหวยนอนไม่หลับอีกครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง
ซูเนี่ยนเหอเดินออกจากห้องอย่างเงียบกริบ เธอมีรอยคล้ำใต้ตา
เมื่อคืนหลังจากถ่ายน้ำนมออกจนหมด เธอล้างขวดแก้วเล็กนั่น และผึ่งไว้ที่ขอบหน้าต่างข้างอ่างน้ำในสวน