หลังอาหารเย็น เรือนใหญ่ตระกูลเฉินก็ตกอยู่ในความเงียบงันอบอ้าว
หวังลี่ผิงกระแทกประตูกลับเข้าห้องด้วยความเดือดดาล
ซูเนี่ยนเหอล้างจานชามอยู่ในครัว ไอร้อนระอุ หน้าผากของนางมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมซาบ
หลิวฮุ่ยเจินนั่งบนโซฟา หยอกล้อเสิ่นผิงอันที่กินอิ่มนอนหลับ นางไม่รู้สึกแปลกใจกับนิสัยของลูกสะใภ้คนโต
นางเหลือบมองซูเนี่ยนเหอที่ยุ่งอยู่ในครัวแล้วส่งเสียงบอกว่า "เสี่ยวซู พรุ่งนี้ให้ป้าหวังล้างจานเถอะ รีบพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปชงนมให้ผิงอันนะ"
ซูเนี่ยนเหอตอบรับเสียงใส จากนั้นวางชามที่ล้างสะอาดไว้บนตะแกรงอย่างเป็นระเบียบ หยิบผ้าเช็ดเตาแก๊สจนมันวาว
ไม่กี่วันต่อมา ตระกูลเฉินก็ได้อยู่อย่างสงบสุขจริงๆ เสียที
เสียงร้องงอแงที่แทบจะพลิกหลังคาของเสิ่นผิงอันเงียบสนิทไปเลย
พอถึงเวลากินนม ซูเนี่ยนเหอก็หยิบขวดนมขึ้นมาเขย่า เจ้าตัวเล็กก็ร่าเริงยกมือเต้นขากอดขวดนมดูดอย่างเอาเป็นเอาตาย พอกินอิ่มก็นอน ตื่นขึ้นมาก็เป่าฟองสบู่เล่น แม้แต่ตอนกลางคืนก็ไม่รบกวนใคร
ภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน เสิ่นผิงอันก็อ้วนพองดีขึ้นราวกับลูกโป่ง ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยตอบก็มีเนื้อขาวอมชมพู แขนขาอวบอ้วนราวกับท่อนบัว
หลิวฮุ่ยเจินเห็นก็ดีใจยิ่งนัก
ตอนนี้นางยิ่งมองซูเนี่ยนเหอก็ยิ่งถูกใจ ใครๆ ก็เอ่ยชมว่าครอบครัวตนหาพี่เลี้ยงเด็กที่เก่งได้ นางเมินปริมาณอาหารที่มากผิดปกติของซูเนี่ยนเหอเสียสนิท