ซูเนี่ยนเหอขาอ่อนทรุด ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ตามแรงประตูที่เย็นเฉียบ น้ำตาไหลรินหยดใหญ่ไม่หยุดอีกต่อไป
เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเสิ่นหวย มือทั้งสองกำปลายกางเกงสีซีดแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนบ่าสั่น
"อย่าไล่หนูไปเลยนะ..." เสียงเธอเบาราวกับยุงร้อง ฟังจากน้ำเสียงจมูกตัน "พ่อหนุ่มเทคนิค ขอร้องล่ะ อย่าบอกป้าหลิวนะคะ ถ้าถูกส่งกลับหมู่บ้าน พ่อหนูจะตีหนูตายแน่ พ่อจะขายหนูให้ตาแก่ห้าสิบกว่าแล้ว..."
เธออ้อนวอนอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก ยิ่งร้องไห้ยิ่งเศร้า เสื้อเชิ้ตตัวหลวมๆ สีน้ำเงินลายขาวแกว่งไกวตามจังหวะที่เธอสะอื้น กลิ่นหอมหวานที่ซอกคอถูกความร้อนจากกายขับออกมา แผ่ฟุ้งไปในอากาศทีละน้อย
เสิ่นหวยมองเธอจากด้านบน
เด็กสาวหดตัวเป็นก้อน แก้มมีคราบน้ำตา จมูกแดงก่ำ ดูน่าสงสารสุดๆ
นิ้วที่กำขวดแก้วของเขาแน่นขึ้น
เดิมทีต้องการจะสอบถามเรื่องราวประหลาดผิดธรรมชาติให้รู้เรื่อง แต่เมื่อเห็นท่าทางราวกับถูกทำร้ายอย่างหนักของเธอ คำบังคับขู่เข็ญก็ติดค้างอยู่แค่ลำคอ พูดไม่ออกสักคำ
นี่มันก็เป็นความลับส่วนตัวที่สุดของสาวใหญ่แล้วนี่นา
"พอได้แล้ว หยุดร้องเถอะ" เสิ่นหวยวางขวดแก้วลงบนโต๊ะหนังสือตามอารมณ์ เสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ฉันจะไม่บอกใคร"
ซูเนี่ยนเหอตะลึงงัน จนลืมเช็ดน้ำตา เงยหน้ามองเขา ในดวงตาที่อาบด้วยน้ำตามีแต่ความไม่เชื่อเต็มเปี่ยม
"จริงเหรอคะ?"
"ฉันเคยหลอกใครด้วยเหรอ" เสิ่นหวยถูกเธอมองจนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เบือนสายตาหนี ไปจับจ้องที่ปึกแบบแปลนข้างๆ
ซูเนี่ยนเหอรู้สึกขอบคุณจนไม่รู้จะทำอย่างไร พยุงวงกบประตูลุกขึ้น โค้งคำนับไม่หยุด "ขอบคุณสหายเฉินนะคะ คุณเป็นคนดีจริงๆ ต่อไปหนูจะทำงานเพิ่มอีก จะดูแลผิงอันให้อ้วนท้วนแข็งแรง..."
"อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ" เสิ่นหวยขัดจังหวะเธอ
เขาหันกลับมา สายตาจับจ้องที่เธออีกครั้ง จากแก้มที่แดงระเรื่อไล่ลงมาต่ำๆ ผ่านเสื้อเชิ้ตตัวหลวมๆ ที่ไม่พอดีตัวอย่างยิ่ง ในหัวไม่สามารถควบคุมได้เลยให้หวนนึกถึงภาพที่เห็นหน้าประตูห้องพี่เลี้ยงชั้นล่างเมื่อคืนนี้