เสิ่นหวยทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยค แล้วก้าวขายาวเดินไปข้างหน้า
รองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้น ส่งเสียงดังทึบ
จ้าวเฉียงยังนอนกลิ้งเอามือกุมตาอยู่บนพื้น ฤทธิ์พริกขี้หนูนั้นรุนแรง เผ็ดจนเขาลืมตาไม่ขึ้น ได้แต่ร้องด่าอย่างเกรี้ยวกราด
“ไอ้ลูกเต่าตัวไหนไม่ดูตาม้าตาเรือ! ลื้อจะฆ่าแก!”
เสิ่นหวยเดินมาถึงหน้าจ้าวเฉียง มองเขาจากที่สูง
เขาไม่พูดอะไรเลย ยกเท้าขวาขึ้น พื้นรองเท้าหนังเหยียบลงบนมือข้างที่จ้าวเฉียงยื่นมาจะจับซูเนี่ยนเหอเมื่อครู่อย่างไร้ปรานี แล้วออกแรงบด
“อ๊า——!”
จ้าวเฉียงส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด เจ็บจนตัวงอขดเหมือนกุ้ง กระดูกเกิดเสียงดังกร๊อบๆ จากการเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง
เขาหลับตาตะกุยไปทั่ว แต่จับอะไรไม่ได้เลย คำหยาบในปากเปลี่ยนเป็นคำร้องขอชีวิตและเสียงร้องครวญคราง
เสิ่นหวยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยตลอดเวลา
เขาเก็บเท้ากลับมา ก้มตัวลงเก็บถุงตาข่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ใส่ซี่โครงหมูที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยกลับเข้าไป
เขาถือถุงตาข่าย หมุนตัวเดินไปข้างกายซูเนี่ยนเหอ ยื่นของให้
ซูเนี่ยนเหอยื่นมือไปรับด้วยใจที่ยังไม่หายตกใจ ปลายนิ้วยังสั่นอยู่
เสิ่นหวยหมุนตัวเดินออกไปนอกตรอก ซูเนี่ยนเหอรีบเดินตาม
เดินออกจากตรอก แสงแดดด้านนอกสาดลงบนตัว ซูเนี่ยนเหอถึงรู้สึกว่ามือเท้าอุ่นขึ้นมาบ้าง
“ไปแจ้งความ” เสิ่นหวยเดินอยู่ข้างหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย
ซูเนี่ยนเหอฟังแล้วตกใจจนหยุดฝีเท้า เธอเดินเร็วๆ อ้อมไปข้างหน้าเสิ่นหวย ส่ายหน้าร้อนรน “ไม่ได้นะ พ่อหนุ่มเทคนิค ไปแจ้งความไม่ได้!”