เสิ่นหวยรั้งเอวคอดกิ่วของเธอไว้ อุ่นฝ่ามือร้อนผ่าวดั่งไฟ
ร่างในอ้อมแขนสั่นสะท้านไม่ต่างจากใบไม้ปลิดปลิวในสายลมฤดูใบไม้ร่วง สองขาไร้เรี่ยวแรงสิ้นเชิง พึ่งพิงกำลังแขนเขาทั้งหมดจึงไม่ลื่นไถลลงไปกองกับพื้น
“เสี่ยวหวย” เสียงหลิวฮุ่ยเจินดังลอดเข้ามาจากนอกประตู พร้อมกับเสียงเคาะประตูสองสามทีไม่หนักไม่เบา “กลางวันแสกๆ ล็อกประตูขังตัวเองอยู่ข้างในทำอะไรน่ะ”
ซูเนี่ยนเหอตกใจกลัวเสียจนมีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกจากลำคอเบาๆ
สองมือของเธอจิกแน่นเข้ากับเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตของเสิ่นหวย น้ำตาร่วงเผาะๆ รินไหลลงมากระทบลงบนเสื้อตรงหน้าอกของเขาเปียกชุ่ม
หน้าอกของเสิ่นหวยกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง
เขาพยายามเบี่ยงสายตาหลีกเลี่ยงภาพขาวผ่องวาววับแผ่กว้างเต็มตา ก่อนกระแอมเสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “แม่ครับ ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า”
เสียงเคาะประตูเงียบลง
หลิวฮุ่ยเจินบ่นงึมงำข้ามบานประตู “เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ต้องล็อกประตูด้วย ฉันได้ยินเสียงดังอยู่ในห้องเมื่อกี้ นึกว่ามีขโมยเข้าไปซะอีก หัวหน้าหลี่ที่โรงงานของลูกโทรมาที่บ้าน บอกว่าการประชุมตอนบ่ายเลื่อนเวลาเร็วขึ้นครึ่งชั่วโมง ให้ลูกกินข้าวเสร็จแล้วรีบไป”
“ทราบแล้วครับ” เสิ่นหวยตอบ น้ำเสียงพยายามรักษาให้นิ่ง
“อ้อ แล้วพี่สะใภ้ของลูกเมื่อกี้บอกว่าจะไปซื้อผ้าดาครองสักสองสามหลาทำเสื้อเล็กๆ ให้ผิงอันสักสองสามชุด ลูกมีคูปองผ้าเหลืออีกไหม มีก็เอามาใช้ก่อนเลย อย่าปล่อยให้หมดอายุเดือนหน้า” หลิวฮุ่ยเจินยังไม่ไป ยังคงยืนคุยเรื่องในบ้านอยู่นอกประตู
เสิ่นหวยหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก