ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
ซูเนี่ยนเหอพิงผนังห้อง หน้าอกยังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แม้จะติดกระดุมแล้ว แต่หลังจากที่ยื้อยุดเมื่อครู่นี้ ผ้าที่รองไว้ข้างในก็เปียกชุ่มไปหมด กลิ่นหอมหวานผสมกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ กระจายไปทั่วอากาศ
เสิ่นหวยยืนอยู่ข้างประตู เงยหน้าขึ้น ใช้ผ้าเช็ดหน้าอุดจมูก
เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาใส่ในวันนี้มีคราบเลือดเปื้อนอยู่สองสามหยด เมื่อประกอบกับใบหน้าที่เย็นชา ทำให้ดูท่าทางอิดโรยเล็กน้อย
ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร
เวลาผ่านไปนานพอสมควร เสิ่นหวยรู้สึกว่าเลือดกำเดาหยุดแล้ว เขาจึงเอาผ้าเช็ดหน้าออก มองซูเนี่ยนเหอที่ยืนหดตัวอยู่ในมุมห้อง
เธอสวมเสื้อคลุมเทาที่ไม่พอดีตัวอย่างมาก คอเสื้อติดกระดุมแน่นหนา ทว่าเนื้อผ้ากลับถูกดันจนผิดรูปทรง
เธอก้มหน้าลง เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง
“เรื่องวันนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด” เสิ่นหวยเอ่ยปาก น้ำเสียงกลับมาเย็นชาเช่นเคย
ซูเนี่ยนเหอผงกศีรษะรัวเร็ว “หนูจะไม่พูดเด็ดขาด”
เสิ่นหวยเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตสะอาดตัวหนึ่งออกมา
เขาหันหลังให้ซูเนี่ยนเหอ เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือดตัวนั้นออกโดยตรง
แผ่นหลังกว้างหนา มั่นคงแข็งแรง แนวกล้ามเนื้อชัดเจน
ซูเนี่ยนเหอตกใจจนรีบหันหลังกลับไป ยืนจ้องกำแพงสำนึกผิด
เสิ่นหวยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็โยนเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดลงบนเตียง
“เอาเสื้อไปซักด้วย ต่อไปเข้าห้องฉันต้องบอกก่อน” เขาทิ้งคำพูดไว้ แล้วดึงประตูเดินออกไป