เวลาผ่านไปอีกครึ่งเดือน อากาศก็เย็นลงอย่างเต็มที่
เพราะเขตเศรษฐกิจพิเศษพัฒนาอย่างรวดเร็ว แถมมาตรฐานการแพทย์ก็ดี ซูเนี่ยนเหอกับเสิ่นหวยจึงพักอยู่ในเขตเศรษฐกิจพิเศษเพื่อรอคลอด
ซูเนี่ยนเหอตั้งครรภ์ได้แปดเดือนครึ่งแล้ว ด้วยความที่เป็นลูกแฝด ท้องของเธอจึงใหญ่จนน่าตกใจ แม้แต่เดินก็ยังต้องมีคนคอยประคอง
วันนี้เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ เอนพิงหัวเตียง มือถือหนังสือภาพแฟชั่นไว้เล่มหนึ่ง ทั้งตัวอวบขึ้นกว่าเดิม รอบกายที่อวบอิ่มอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูอิ่มเอิบมีเสน่ห์
เสิ่นหวยสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ถือถ้วยรังนกที่เพิ่งตุ๋นเสร็จเดินเข้ามา
เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ใช้ช้อนคนสองสามครั้ง ตักขึ้นมาเป่าให้เย็นแล้วป้อนถึงริมฝีปากเธอ
“ไม่อยากกินแล้ว” ซูเนี่ยนเหอเบือนหน้าหนี น้ำเสียงอ่อนหวานปนเกียจคร้าน “สองวันนี้ฉันพลิกตัวแทบไม่ไหวแล้ว นายยังป้อนทุกวันอีก หมอยังบอกเลยว่าลูกตัวใหญ่เกินไปจะคลอดยาก”
“เด็กดี กินอีกคำเถอะ” เสิ่นหวยอดทนเกลี้ยกล่อม ปลายนิ้วถูแก้มเนียนขาวของเธอเบา ๆ สองครั้ง
ซูเนี่ยนเหอฝืนอ้าปากกลืนลงไป
เธอวางหนังสือภาพลง ใช้สองมือยันเอวด้านหลัง แล้วขยับตัวหมายจะเปลี่ยนท่า
เสิ่นหวยรีบวางถ้วยลงบนโต๊ะข้างเตียง มือใหญ่ประคองเอวด้านหลังของเธอ ช่วยขยับตำแหน่งให้นิดหน่อย
ไออุ่นจากร่างกายชายหนุ่มแผ่ผ่านชุดนอนบาง ๆ มาถึงเธอ
ซูเนี่ยนเหอหันข้าง ปลายจมูกเฉียดผ่านปลายคางของเขา
“เสิ่นหวย สองวันนี้นายดูร้อนรุ่มมากนะ” เธอจงใจหยอก ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกแข็งแกร่งของเขาเบา ๆ
เสิ่นหวยคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วกดมือซุกซนนั้นลงบนเตียง
เขาขยับเข้าไปใกล้ ริมฝีปากแนบใบหูของเธอ
“เธอท้องโตขนาดนี้ แถมตัวก็ส่งกลิ่นหอมชวนใจขาดทุกวัน ยังจะไม่ให้ฉันร้อนรุ่มบ้างเลยหรือไง” นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบวนด้านในข้อมือเธอ