เดือนพฤศจิกายน
ลมจากเขตเศรษฐกิจพิเศษพัดพาความเค็มชื้นของทะเลมาด้วย อากาศอบอุ่นกว่าเมืองเจียงซื่อมาก
กระแสเศรษฐกิจที่เติบโตพุ่งทะยานอย่างเต็มที่ในเมืองแห่งนี้ ตึกสูงผุดขึ้นจากพื้นดินไปทั่วทุกหนแห่ง
ภายในห้องชุดกว้างขวาง เสิ่นหวยคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพรมผืนหนา ในมือมีรองเท้าหนังส้นเตี้ยพื้นนุ่มที่สั่งทำพิเศษคู่หนึ่ง
ซูเนี่ยนเหอนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้
ท้องที่ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนทำให้รูปร่างอวบอิ่มของเธอดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น
วันนี้เธอสวมเสื้อสูททรงหลวมสีเหลืองขิงที่ออกแบบเองกับมือ ด้านในเป็นเดรสถักไหมพรมสีขาวเนื้อนุ่มใส่สบาย
ชุดนี้ไม่เพียงช่วยพรางความอุ้ยอ้ายยามเคลื่อนไหวได้อย่างมิดชิด แต่ยังให้ความรู้สึกสบาย ๆ ทว่าทันสมัย
เสิ่นหวยประคองข้อเท้าขาวผ่องของเธอ แล้วค่อย ๆ สวมรองเท้าให้ ฝ่ามือใหญ่ลูบน่องของเธอเบา ๆ อย่างแนบเนียน
“บวมไหม?” เสียงของเสิ่นหวยทุ้มต่ำ อุณหภูมิจากฝ่ามือแนบอยู่กับผิวเธอ
“ไม่บวม อย่ามาบีบมั่วซั่วสิ” ซูเนี่ยนเหอหดเท้ากลับเล็กน้อย
ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ กลิ่นหอมหวานคล้ายผลไม้จากตัวเธอเข้มข้นจนอบอวลไปทั่วห้องชุด
หลายเดือนมานี้เสิ่นหวยต้องอดทนราวกับนักบวช เพียงสัมผัสเธอเล็กน้อยก็แทบจะจุดไฟในตัวเขาได้แล้ว
“พิธีมอบรางวัลวันนี้ ฉันไม่ไปได้ไหม” ซูเนี่ยนเหอเอนหลังพิงโซฟา ท่าทางเกียจคร้านอยู่บ้าง “เสื้อกันหนาวคอลเล็กชันใหม่ที่ฝั่งเมืองหลวงเพิ่งวางขายเมื่อวาน เหลียนหัวโทรมาบอกว่ากำลังผลิตไม่ทัน ฉันกำลังกลุ้มว่าจะเพิ่มสายการผลิตให้โรงงานใหญ่ที่เมืองเจียงซื่ออีกสองสายดีไหม แต่นายกลับลากฉันมาร่วมงานให้ได้”
“ไม่ได้” เสิ่นหวยลุกขึ้นยืน พลางจัดเสื้อสูทสีดำตัดพิเศษที่เรียบกริบของตัวเอง
วันนี้เขาแต่งตัวเป็นทางการสุด ๆ ผูกเนกไทเนี้ยบกริบ ไหล่กว้างขายาว รัศมีเย็นชาจนใครก็เข้าใกล้ไม่ได้แผ่ซ่านออกมาอย่างปิดไม่มิด
เขาโน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างยันพนักแขนโซฟา กักซูเนี่ยนเหอไว้ตรงหน้า