เช้าวันถัดมา ห้องประชุมใหญ่ของโรงงานเสื้อผ้าหวยเนี่ยน เมืองเจียงซื่อ ก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ข้างโต๊ะประชุมยาวที่ต่อขึ้นจากโต๊ะปาเซียน มีหัวหน้าแผนกผลิตจากหลายแผนกนั่งอยู่ รวมถึงเจ้าหน้าที่แผนกจัดซื้อและฝ่ายขาย ส่วนคนจากแผนกรักษาความปลอดภัยก็ยืนอยู่ด้านหลัง
ซูเนี่ยนเหอนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มือกำเอกสารทางการที่ประทับตราสีแดงไว้
หลี่เหลียนฮวากับจูหยวนหยวนนั่งอยู่ข้างเธอคนละด้าน
หัวหน้าแผนกผลิตด้านล่างกระซิบกระซาบกัน ต่างเดาว่าวันนี้เรียกประชุมใหญ่ขนาดนี้เพื่อเรื่องอะไรกันแน่
เหล่าหม่า หัวหน้าคนตรงจากแผนกผลิตที่สอง ลูบมือไปมา ก่อนเอ่ยเสียงดังขึ้นว่า “คุณซู สายพานของสายการผลิตสามเปลี่ยนใหม่แล้ว บ่ายนี้ก็กลับมาเดินเครื่องได้ วันนี้เรียกทุกคนมาประชุม มีงานล็อตใหญ่เข้ามาอีกหรือเปล่าครับ?”
หัวหน้าแผนกธุรการจางรีบเสริม “ใช่ครับ ได้ยินว่าห้างสรรพสินค้าทางเซี่ยงไฮ้ก็มาถามหาเสื้อผ้าฤดูหนาวของเรา เราต้องรับคนงานเพิ่มหรือเปล่าครับ?”
ซูเนี่ยนเหอวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ แล้วกระแอมเบา ๆ
ห้องประชุมเงียบลงทันที
“งานมีเข้ามาไม่ขาด ส่วนเรื่องรับคนเพิ่มก็จะเริ่มดำเนินการเร็ว ๆ นี้” ซูเนี่ยนเหอวางมาดเถ้าแก่ใหญ่ อ่านออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ “แต่วันนี้เราไม่ได้ประชุมเรื่องพวกนั้น จะคุยเรื่องแต่งตั้งบุคลากร”
เธอหยิบเอกสารขึ้นมา
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงงานใหญ่ผลิตเสื้อผ้าหวยเนี่ยนกับโรงงานสาขาเมืองเจียงซื่อจะแยกการบริหารออกจากกัน” ซูเนี่ยนเหอประกาศเสียงใส “คุณหลี่เหลียนฮวารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานใหญ่ประจำเมืองหลวง รับผิดชอบการกระจายสินค้าไปทั่วประเทศและการส่งสินค้าออกทั้งหมด”
หลี่เหลียนฮวาลุกขึ้น วันนี้เธอสวมเสื้อคลุมผ้าวูลสีแดงตัดสั้น ผมดัดลอนดูทะมัดทะแมง เธอประสานมือคำนับทุกคน
“ต่อไปงานวิ่งเต้นข้างนอกให้ฉันจัดการเอง” หลี่เหลียนฮวาพูดเก่ง เข้ากับคนได้ทุกประเภท เพียงไม่กี่ประโยคก็เอาอยู่ “ไม่ว่าจะเมืองหลวง เซี่ยงไฮ้ หรือเขตเศรษฐกิจพิเศษ ขอแค่เป็นที่ที่ทำเงินได้ ฉันจะเอาเสื้อผ้าของโรงงานเราไปวางขายให้หมด พวกคุณแค่คุมคุณภาพกับปริมาณให้ดี ไม่ต้องห่วงเรื่องตลาด”