รู้ว่าพวกเขามีเรื่องมากมายต้องพูดคุยกัน ซูจงฮวาพาทั้งสองเข้ามาแล้วก็ออกไป พร้อมไล่ฝูงชนที่มามุงดูอยู่หน้าประตูให้กลับไปด้วย
“อย่ามายืนอุดกันอยู่ตรงนี้ กลับบ้านไป รีบกลับบ้าน พรุ่งนี้ไม่ทำงานกันแล้วหรือไง?”
“ดูแต่ละคนคึกคักกันขนาดนี้ ฉันว่านะ พรุ่งนี้ขุดคูได้อย่างน้อยสองลี้แน่!”
เมื่อเห็นซูจงฮวาปิดประตูรั้ว สมาชิกกองสามัญจึงค่อยยอมละสายตาไปอย่างเสียดาย
“เหมือนกันจริง ๆ!”
“แค่พ่อของหนูหยาวจะสุขุมกว่า แถมผิวขาวกว่า ส่วนพี่ชายคนนี้พอไม่ยิ้มก็หน้าดำ ดูน่าเกรงขามชะมัด”
“เขาเป็นนายทหาร ก็ต้องดูน่าเกรงขามอยู่แล้ว!”
ป้าที่เมื่อครู่ยังตกใจจนหนีหัวซุกหัวซุน ตอนนี้กลับเชิดหน้าสูง
“พวกคุณไม่ได้ยินที่คนขับรถเรียกหรือไง ผู้การ!”
“โธ่เอ๊ย ผู้การหรือ? ผู้การที่อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?”
“หนูหยาวนี่มีวาสนาอะไรขนาดนี้กัน ตกลงไปอยู่ในรังแห่งความสุขแท้ ๆ ปู่เป็นผู้นำของเขตการทหารเมืองหลวง พี่ชายแท้ ๆ ของพ่อก็เป็นผู้การ ถ้าเราได้สักอย่างหนึ่งก็ดีใจจนแทบลอยแล้ว แต่นี่เธอได้มาตั้งสองอย่าง!”
“ไม่ธรรมดาเลย ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
พวกผู้ใหญ่ต่างพากันจุ๊ปากส่ายหน้า ส่วนสาว ๆ ก็เต็มไปด้วยความอิจฉา
ทุกคนทยอยเดินกลับเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หัวข้อสนทนาล้วนวนเวียนอยู่กับซูเหยาโอ แม้แต่นักเรียนลงชนบทที่ตามมาดูเรื่องสนุกก็ไม่เว้น
“ฉันว่าแล้วเชียว บ้านนอกคอกนาแบบนี้จะเลี้ยงสาวงามอย่างเธอขึ้นมาได้ยังไง พวกคุณเห็นไหม ลุงของซูเหยาโอก็หน้าตาดีเหมือนกัน ทั้งสองคนเหมือนกันจริง ๆ!”