“เหยาเหยา พ่อของหนูชื่อจริงว่าเจียงเฉิงเหวิน เขาเกิดในปีที่ปู่กับย่าไปทำสงครามกองโจรบริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลอวิ๋นกับหมิ่นโจว”
ถงอวี้หลันเล่าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ค่อย ๆ ถ่ายทอดเรื่องราวออกมา
“ช่วงนั้นชีวิตลำบากระหกระเหิน จนกระทั่งปีถัดมาสถานการณ์ถึงค่อยดีขึ้น ชัยชนะหลายครั้งช่วยให้ฐานที่มั่นของเรามั่นคงขึ้น แต่พอพวกเขาอายุได้หกขวบ การรบป้องกันฐานที่มั่นก็พ่ายแพ้ พื้นที่ที่เรายึดครองค่อย ๆ เล็กลง พวกเราถูกศัตรูล้อมไว้ ทำได้เพียงต้านทานไปทีละขั้นและย้ายที่ตั้งอยู่เรื่อย ๆ”
“และในปีนั้นเอง”
เสียงของถงอวี้หลันสั่นเครือเล็กน้อย
“กองทัพสูญเสียกำลังพลอย่างหนัก จึงถูกบีบให้หยุดพักฟื้น เฉิงเหวินกับเฉิงอู่ยืนเฝ้ายามอยู่ที่ปากหมู่บ้าน แล้วก็พบกองกำลังไล่ตาม พ่อของหนูหลอกล่อให้เฉิงอู่กลับไปส่งข่าว ส่วนตัวเองวิ่งไปอีกทางเพื่อล่อศัตรูออกไป ช่วยซื้อเวลาให้กองทัพถอนกำลัง”
“พ่อของหนูเรียนรู้เคล็ดสิบหกอักษรได้ดี ทั้งยังติดตามพวกเราทำสงครามกองโจรมาตั้งแต่เด็ก จึงคุ้นเคยกับเส้นทางบนภูเขา เขาเคยช่วยล่อศัตรูให้กองทัพมาแล้วหลายครั้ง แต่มีเพียงครั้งนั้นครั้งเดียวที่เขาไม่ได้กลับมาอีก...”
ถงอวี้หลันยกมือปิดหน้า เจ็บปวดจนแทบขาดใจ
“ฉันไม่รู้เลยว่าเขาพลัดหลงไปอยู่ที่อำเภออวิ๋นชานซึ่งห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรได้อย่างไร แล้วทำไมหลายปีขนาดนั้นถึงไม่เคยกลับมาตามหาพวกเรา...”
ซูเหยาโอเองก็มีน้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว
“เขาไม่ได้ตั้งใจไม่ไปตามหาพวกคุณหรอกค่ะ เขาแค่ลืมเรื่องราวในอดีตไป ถ้าเขาจำได้ เขาต้องตามหาพวกคุณแน่นอนค่ะ”
ถงอวี้หลันได้ฟังก็ยิ่งปวดใจ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงค่อยเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือ ใช้มือเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ ก่อนฝืนยิ้มออกมา
“วันดี ๆ แบบนี้เราไม่ร้องไห้กันแล้วนะ ย่าไม่ร้องแล้ว เหยาเหยาก็อย่าร้องนะ”
“เหยาเหยา ครั้งนี้คุณปู่ไม่ได้มาด้วย ไม่ใช่เพราะเขาไม่เห็นความสำคัญของหนูนะ”
ถงอวี้หลันนึกถึงคำกำชับของสามี จึงรีบช่วยแก้ต่างให้เขา